హైదరాబాదు లో ఐటి కంపెనీ లో పని చేస్తున్నవంశీ కి పాత మితృడి పెళ్లి కోసం బొబ్బిలి వెళ్ళాల్సి వచ్చింది.
పెళ్లి లో క్లాస్మేట్స్ చాలా మంది కనిపించారు మృదుల కూడా. మృదుల మంచి స్నేహితురాలు, అమెరికా లో ఉంటుంది. ఇక్కడకి వచ్చి సెటిల్ అవ్వాలని అనుకుంటున్నారు. బొబ్బిలి దగ్గర లో గంగాడ అనే ఊరి అవతల ఏదో గేటెడ్ కమ్యూనిటీ ఉంది చూద్దాం పద అంది. అలాగే పెళ్లి అయ్యాక మధ్యాన్నం బయల్దేరారు కార్ లో.  బొబ్బిలి దాటి పల్లెటూర్ల మధ్య నుంచి ప్రయాణం సాగింది. గంగాడ దాటాక మట్టి రోడ్డు.
“ఎలా వెళ్ళాలో తెలుసా” అని అడిగాడు.
“అదే చూస్తున్నా ”  అంటూ google మాప్స్ లోకి చూస్తుంది మృదుల. “ఈ రోడ్డునే పద” అంది.
తన ప్రమేయం లేకుండా తీసుకున్న ఆ మలుపు తన జీవితాన్ని మలుపు తిప్పబోతుందని తెలీదు వంశీ కి.
అప్పటికే సూర్యుడు సెలవు తీసుకోవడానికి సిద్ధంగా ఉన్నాడు. దూరంగా ఓ ఊరు కనిపించింది.
“అదేంటి మళ్ళీ ఏదో ఊరు వచ్చింది? అసలు సరిగ్గా చూసావా?” విసుగ్గా అన్నాడు వంశీ.
“ఇక్కడే అన్నారు,కానీ ఈ ఊరేంటో ” అంటూ ఆగిపోయింది.
చిన్నగా ఊరు దగ్గర కాసాగింది. దగ్గరయ్యే కొద్దీ కొన్ని విషయాలు వంశీ నీ విస్తుపోయేలాచేసాయి. సాయంకాలం అయేసరికి గూటికి చేరే పిట్టల సవ్వడి ఎక్కడ వినపడలేదు, ఎక్కడో అరిచే గుడ్లగూబ శబ్దాలు తప్ప.
ఊరు దగ్గర కి వచ్చేసింది. అన్ని చిన్న ఇల్లు,ఎప్పటివో రాజుల కాలం నాటి కట్టడాల్లా ఉన్నాయి. ఊరి మధ్యలో ఒక ఒంటి స్తంభం లాంటి మేడ. ప్రతి అంతస్తు పైకప్పు చుట్టూ గంటలు కట్టి,చుట్టూ దీపాలు వెలిగించి ఉన్నాయి.
ఎక్కడో దూరంగా పాడుబడిపోయిన గుడి గాలిగోపురం కళాకాంతులు కోల్పోయి ఉంది.
ఇంతలో గంటల శబ్ధం వినపడి రోడ్డు వైపు చూసాడు వంశీ. రోడ్డు నిండా ఎద్దుల బళ్ళు వస్తూ కనిపించాయి. ఆ ఎద్దుల్లో జంతువులలో ఉండే స్వచ్చత ఏ కోశానా కనపడ్డం లేదు, ఒక రకమైన క్రూరత్వం తొణికిసలాడుతుంది. ఆ బండ్లను ఎవరూ నడపడం లేదు.అన్నీ బండ్లకీ కలిపి ఒకడే ఉన్నాడు, వాడు కూడా దున్నపోతు లా ఉన్నాడు.వాడి కళ్ళు నిప్పులు కక్కుతున్నాయి. ఎద్దులు కారు మీదకి వస్తుంటే అదిలించి “ఏం కావాలి” అన్నటు కళ్ళు ఎగరేసాడు. కారు పక్కన ఆపి దిగి ,
“గేటెడ్  కమ్యూనిటీ” అని నసిగాడు వంశీ దాని పేరు కూడా మర్చిపోయి. “ఆ” అన్ని గట్టిగా హూంకరించాడు. ఈ సారి ఆ మాట కూడా బయటకి రాలేదు. “వెనక్కెళ్ళిపో, లేకపోతే చచ్చిపోతావ్” అని బెదిరించి వెనక్కి చూస్తూ వెళ్ళిపోయాడు .
ఆ ఎద్దులు రేపిన దుమ్ము తెర వెనక ఏదో కోలాహలం వినిపించింది. “హమ్మయ్య ఎవరో మనుషులు ఉన్నారు” అనుకుంటూ ముందుకు కదిలాడు.  కొంత దూరం వెళ్ళగానే ఓ పది మంది మృగాల్లాంటి మనుషులు పక్కన నిలుచుని ఉండగా ఓ వృద్ధుడు మోకాళ్లమీద నిలబడి ఉన్న నలుగురి వైపు క్రూరంగా చూస్తూ ఉన్నాడు. ఓ మూలన పూర్తిగా జీర్ణమై పోయిన బట్టల్లో ఓ మనిషి వైపు తిరిగిన ఆ వృద్ధుడు “ఏరా, ఇంకా ఆశ చావలేదా? వీళ్ళు వచ్చి ఆ సంపదని గుడికి చేరుస్తారనుకుంటున్నావా? అందరికీ పట్టిన గతే వీళ్ళకీ” అని మాట ముగించే లోగా, ఆ పది మంది గొడ్డళ్ళు,కత్తులతో ఆ నలుగురినీ నరకడం మొదలు పెట్టారు. అక్కడ నుంచి పారిపోవాలని అనిపిస్తున్నా అడుగు కదలడం లేదు వంశీ కి. స్థాణువు లా నిలబడిపోయాడు. ఆ చింకి బట్టల వాడు తనలో తాను కుమిలిపోతున్నాడు. జీర్ణావస్థ లో ఉన్న ఒక పుస్తకం ఆ ఒంటి స్థంభం మేడలోకి చేర్చబడింది.ఇంత జరిగినా ఆ ఊరిలో ఎలాంటి అలికిడి లేదు. తనని గమనించే లోగా అక్కడ నుంచి వచ్చేయాలని వంశీ ప్రయత్నం. ఇంతలో ఆ మూలన ఉన్న మనిషి తనని పట్టి పట్టి చూస్తున్నట్టు అనిపించింది. నిజమే, తన దగ్గరకి వచ్చి చూస్తున్నట్టుంది. ఆ కళ్ళలో దైన్యం, ఆవేదన, అభ్యర్ధన ఉన్నాయి.వళ్ళంతా నీరసం కమ్మి నిలబడిన చోటే పడిపోయేలా ఉంది పరిస్థితి. ఇంకాసేపు ఉంటే వాళ్ళకి పట్టిన గతే తనకీ పడుతుందని కారు దగ్గరకి బయల్దేరాడు. అక్కడ ఉన్న వాళ్ళ వేషధారణ వింతగా ఉండటం తన దృష్టి నుంచి దాటిపోలేదు.
కారు దగ్గరకి వెళ్ళే సరికి మృదుల కనిపించలేదు. పై ప్రాణం పైనే పోయింది. మృదులని పిలవడానికి గొంతు,ధైర్యం రెండు రాలేదు. “ఏంటి,ఆలోచిస్తున్నావ్” అన్న మాటకి ఎగిరిపడి వెనక్కి తిరిగాడు. తన వెనకే మృదుల  ఆయాసపడుతూ నిలబడి ఉంది. “ఏంటీ,ఒక్క మనిషి లేడు ” అన్న మాట మృదుల నోటి వెంట రాకుండానే లాగి కార్లో వేసి స్టార్ట్ చేయబోయాడు. కారు స్టార్ట్ అవడం లేదు. అప్పటికే చీకాట్లు ముసురుతున్నాయి. ఆకాశం లో నక్షత్రాలు మిణుకు మిణుకు మంటూ ప్రత్యక్షమౌతున్నాయి. చుట్టు పక్కల ఏ శబ్దమూ లేదు, గుస గుస లతో నిండిన గాలి సవ్వడి తప్ప. వంశీ కి పిచ్చెక్కి పోతుంది. “వంశీ ఏమైంది?” అంటున్న మృదుల వంక పిచ్చి చూపులు చూస్తున్నాడు వంశీ. నోట్లోంచి మాటలు రావడం లేదు. కారు స్టార్ట్ ఐంది. వేగంగా రివర్స్ చేసి ఆ గతుకుల్లో పరిగెత్తించ సాగాడు. కారులో ఎగిరిపడుతూ మృదుల గట్టిగా అరవసాగింది “ప్లీజ్ వంశీ చిన్నగా పోనీ భయంగా ఉంది” అంటూ. ఇవేం పట్టించుకునే స్థితిలో లేడు వంశీ. అరగంట ఎటు పోతున్నాడో,ఎలా పోతున్నాడో తెలీకుండా వెళ్ళాక స్థిమిత పడ్డాడు. కారు వేగం తగ్గింది. అప్పటి వరకు మౌనంగా ఉన్న మృదుల “ఇప్పుడైనా చెబుతావా,ఏమైందో” అంది. మృదులకి ఆ భయంకరమైన విషయం చెప్పడం ఇష్టం లేకపోయింది.
“అసలు కారులో లేకుండా ఎక్కడకి వెళ్ళావ్?” అని అడిగాడు.
“నీతోనే వచ్చా కదా?” అంది.
“నాతో వచ్చావా?” అంటూ ఆశ్చర్యపోవడం వంశీ వంతు ఐంది.
“ఆ, ఏం ఊరది. ఒక్క మనిషి కూడా లేడు?” అంది.
“నీకేం కనపడలేదా?” వంశీ ఇంకా షాక్ లోనే ఉన్నాడు.
“లేదు” అని తన సమాధానం.
సడన్ బ్రేక్ తో కార్ ఆగింది.
“ఏమైంది వంశీ?” అంది మృదుల.
ఎదురుగ్గా ఉన్న గుట్ట మీద కూర్చుని తనవైపే చూస్తున్న మాసిన బట్టల వాడు....
(ఇంకా ఉంది...)

ముందు భాగాలు
1.http://aakaasavaani.blogspot.in/2013/09/blog-post_6126.html 2.http://aakaasavaani.blogspot.in/2013/09/blog-post_30.html 3.http://aakaasavaani.blogspot.in/2014/01/blog-post_15.html
http://aakaasavaani.blogspot.in/2014/06/blog-post.html
http://aakaasavaani.blogspot.in/2014/11/2.html









కాలం సాగిపోతూ ఉంది. ఇలా కూరగాయలుపండించడానికి ఉత్సాహం చూపించే రైతులు ఎక్కువయ్యారు. దీనికి  పరిష్కారం చూపించాలి.
ఈ విషయం గురించి నాన్నతో మాట్లాడాడు వంశీ. తన ఆలోచనని,  అందులో కష్టనష్టాలని వివరించాడు. పెట్టుబడి సమస్య ఐంది. ఇది రైతులకి చెప్తే నిరుత్సాహపడతారు. స్నేహితులు షాప్స్ అద్దెకు తీసుకొని డిస్ట్రిబ్యూట్ చేసి అమ్మెంత వరకు పర్లేదు కానీ వ్యవసాయానికి పెట్టుబడి అంటే ఆలోచనలో పడ్డారు. అదేమీ చిన్న విషయం కాదు. ఈ 3 నెలల వరకు ఇబ్బందేమీ లేదు. ఈ లోగా ఏదైనా చేయాలి.

ముందుగా కొత్తగా చేరే రైతులను లెక్క వేస్తే 10 మంది అయ్యారు. దాదాపు 10 ఎకరాల భూమి. పెట్టుబడి ఎంత కాదన్నా తక్కువలో తక్కువ 5 లక్షలు అవుతుంది. పక్క ఊర్లో ఉన్న గ్రామీణ బ్యాంకు మేనేజర్ తో మాట్లాడాడు వంశీ. తన ప్రయత్నాన్ని, అందుకు అయ్యే ఖర్చుని వివరించాడు. ఆ బ్యాంకు మేనేజర్ కుర్రవాడు, ఈ మధ్యనే మేనేజర్ గా పదోన్నతిపొందాడు. అతను కూడా ఉత్సాహంగా ఉన్నాడు,  మరి అలా అప్పు రైతులకి మాత్రమే  ఇవ్వడానికి కుదురుతుంది.
ఇక్కడ నాన్న సహాయం అవసరం ఐంది వంశీకి. రైతులందరినీ కూర్చోబెట్టి వివరంగా చెప్పాడు శ్రీనివాసరావు. రిలయన్స్ తీసుకున్న నిర్ణయం గురించి వివరించాడు,కొత్తగా చేరదాం అనుకున్న రైతులకు అయోమయంగా ఉంది. వారందరూ సిద్ధంగా లేరు. ఈ  పని కోసం కొందరు రైతులని ఎంచుకున్నారు.స్నేహితులతో కలసి పెట్టుబడి పెట్టడానికి  వంశీ సిద్ధమయ్యాడు.
ఈ పని చేయడంలో నష్టపోవడం కన్నా నమ్మకాన్ని బ్రతికించడం ముఖ్యం.

వంశీ ఆలోచన ఇలా ఉంది.
ఏదైనా కూరగాయలు కిలో 40రూ అమ్ముతున్న ఈ తరుణంలో, రైతులకి మిగిలేది మాత్రం కిలోకి 10 కన్నా తక్కువే. అలా కాకుండా కిలో 30 రూ లకి అమ్మి, రైతులకి 15 రూ ఇస్తే. మిగిలిన 15 రూలలో గ్రేడింగ్, రవాణా, షాపులకి అద్దె ఇవన్నీ కలిపాడు. అనుకున్నది అనుకున్నట్టు జరిగితే, మంచి ఫలితాలు వస్తాయి.
పంట వేసిన నాటి నుంచి కోతకి వచ్చేది 2-3 నెలల తరువాతే. అంటే దాదాపుగా పని మొదలైన నాటి నుంచి 6 నెలల పాటు ఉంటుంది ఈ పనంతా.
ముందుగా రైతులతో కలసి బ్యాంకు నుంచి లోన్ తీసుకోవడం వంశీ పని అయితే, పట్నంలో షాపులు అద్దెకు తీసుకోవడం,అక్కడ రవాణా,అమ్మడానికి కావాల్సిన మనుషులు ఇత్యాదివి అన్ని అతని స్నేహితులు చూసుకుంటారు.

వంశీ కి మధు సాయపడుతూ ఉంది. ఎంతెంత పెట్టుబడి అవుతుంది , మిగతా జామా ఖర్చులు,వంశీ స్నేహితులతో మాట్లాడటం ఇలా. వంశీ ఇక్కడ ఉద్యోగంలో చేరక మునుపే ఓ సెకండ్ హ్యాండ్ కారు కొన్నాడు.అప్పుడప్పుడు  కుటుంబమంతా కల్సి వారాంతాల్లో దగ్గరలో ఉన్న బంధువుల ఇంటికి, గుడికి వెళ్లి వస్తుండే వాళ్ళు.ఆ ప్రయాణాల్లో వాళ్ళ ఆలోచనలు కూడా పంచుకునే వాళ్ళు. ఇష్టమైన పని కోసం తపన పడ్డం ఎపుడూ కష్టం అనిపించదేమో. ఆ పనే వాళ్ళకి వెసులుబాటు,కాలక్షేపం,కబుర్లు. ఇంటిముందు,వెనక ఉన్న ఖాళీ ప్రదేశంలో పూల మొక్కలు, కూరగాయలు వేసారు. ఇంటి ముందు బాగా పెరిగిన కొబ్బరి చెట్లు పున్నమి వేళల్లో వెన్నల జారవిడిచేవి. రేపటి కోసం ఎదురు చూపు, పని మీద ఇష్టం, ఏదో సాధించాలన్న తపన మనిషిని ఎప్పుడు యవ్వనంగా ఉంచుతాయి.

వంశీ ప్రయత్నం సాగుతూనే ఉంది. దానితో పాటు చాటుగా నవ్వుకునే వాళ్ళు ఎక్కువయ్యారు.

రసాయనాలు లేని వ్యవసాయం చేయాలని సంకల్పించారు అందరూ. ఖర్చు తక్కువ ఉండటం తో రైతులు కూడా అటు వైపే మొగ్గుచూపారు. పని మొదలైంది. కూరగాయలు వెళ్తున్నాయి. రైతులు సంతోషంగా ఉన్నారు. చుట్టు పక్క గ్రామాల్లో ఈ పనికి గుర్తింపు లభించింది. 
తొందరలో ఇలానే బియ్యం, చిరు ధాన్యాలు చేయాలని ఆలోచన చేశారు. 

ఊరి చివర ఉన్న పోలేరమ్మ కి  జాతర చేయాలని అనుకున్నారు ఊరంతా... 
కొత్త ఉత్సాహం, ఆ ఊరు కళ కళ లాడిపోతూ ఉంది.. ఓ రోజు ఇంకో శుభవార్త తొందరలో ఆ ఇంట్లోకి ఇంకో కొత్త మనిషిరాబోతుందని... 
తల్చుకుంటే తన ప్రయాణం సంతోషాన్నిచ్చింది వంశీ కి.. 

ప్రతి పని  లోనూ కష్ట నష్టాలు ఉంటాయి , కానీ మనం చేసే పని మనకి సంతోషాన్నిస్తోందా.. అవును అయితే మనం బాగున్నట్టు, లేదంటే ఓ సారి ఆలోచించాల్సిందే... 







ఎప్పటి నుంచో ఎదురు చూస్తున్నా హళిబేడు, బేలూరు చూడాలని... ఇన్నాళ్ళకి ఆ అవకాశం వచ్చింది. బెంగళూరు చుట్టూరా మంచి రోడ్లు.. పచ్చని అందమైన పల్లెటూర్లు.. ప్రయాణం చాలా బావుంటుంది. చిన్న వాన పడుతూ కొంచెం దూరానికి ఆగిపోతూ, చల్ల గాలి తడుతూ... ఎక్కడ పట్టినా కొబ్బరి తోటలు అనే కన్నా కొబ్బరి అడవి అంటే బావుంటుంది, అల్లుకొని ఉన్నాయి అంతా. ముందు శ్రావణబెళగొళ అనే  ఊరి మధ్యలో కొండ మీద ఉంది బాహుబలి(గోమఠేశ్వరుడు) విగ్రహం. చాలా పెద్దది. అంత ఖచ్చితంగా ఎలా చెక్కారో అర్ధం కాదు. 12 ఏళ్ల కోసారి ఉత్సవాలు జరుగుతాయట. 
అక్కడ నుంచి హాసన్ అనే ఊరి మీదుగా హళేబీడు, అది హోయసాల రాజుల ప్రభావానికి ఓ గుర్తు. అసలలా చెక్క గలిగే వాళ్ళు ఇప్పుడున్నారో లేదో, మనమెందుకీ కళని బ్రతికించుకోలేక పోయాం అనిపిస్తుంది.ప్రతి రాయి అందంగా ఉంది. కానీ వాటి మీద కూడా ప్రేమ పైత్యాన్ని ఒలకబోసిన(I love you  లాంటి రాతలతో) వెధవల్ని చూస్తే మనమే మన సంపదని జాగ్రత్త చూసుకోలేకపోతున్నాం అనిపిస్తుంది. 

చాలా వరకు విరగ్గొట్టిన విగ్రహాలే, అవే అంత అందంగా ఉన్నాయే , బావుండి ఉంటే ఇంకెంత బావుండేవో అనిపిస్తుంది. దాదాపు రామాయణ భారత భాగవతాలు చెక్కారు. హళేబీడు శివుడికి అంకితం ఇస్తే, బేలూరు విష్ణువుకి ఇచ్చారు. రెండు గుడులు చూడ్డానికి కళ్ళు సరిపోవు. కానీ పోషణ లేదు. ఇక్కడే కాదు మైసూర్ దగ్గరలో శ్రీరంగ పట్టణం లో కూడా అదే పరిస్థితి. ఆ గుడికట్టడానికి ఎంత ఆలోచించి ఉండాలి, ఆ చోటుకి ఎంత స్థల పురాణం ఉంది ఉండాలి. ఎంత వైభోగం జరిగి ఉండాలి అనిపిస్తుంది. అసలు ఎటువంటి హడావిడి ఉండదు. బేలూరు చెన్నకేశవుడిని చూడ్డానికి రెండు కళ్ళూ సరిపోవు. హళేబీడు శివుడి లోను, ఇక్కడ చెన్నకేశవుడిలోనూ దైవత్వం తొణికిసలాడుతుంది. ఎంత సేపైనా చూడాలనిపిస్తుంది. కొత్తగా కట్టిన గుడులకి, కొత్త దేవుళ్ళకి పడి కొట్టుకునే జనాలని చూస్తే జాలేస్తుంది. 
బేలూర్ విగ్రహాలు ఎంత అందంగా ఉన్నాయంటే ఇది మన చరిత్ర అని ఎందుకు మనం తెలుసుకోవడం లేదు ? ప్రపంచానికి ఎందుకు చెప్పడం లేదు అనిపిస్తుంది. భారతదేశం అంటే తాజమహల్ ఒక్కటే కాదు, ఇదిగో ఇలా మరుగున పడిన అద్భుతాలు ఎన్నో ఉన్నాయని ఎందుకు చెప్పారా అనిపిస్తుంది. 
ఆ విగ్రహాలు చూడాల్సిందే తప్ప వాటి గొప్పతనం చెప్పడానికి నా స్థాయి సరిపోదు. ఒకటి మాత్రం చెప్పగలను, నేను ఈ మట్టి మీద పుట్టినందుకు గర్వపడుతున్నాను. 


























#halebeedu #belur

మనసు మాటలు 


ఏడ్చినప్పుడు కూడా ఒక్కో సారి బావుంటుంది,మనసు తేలికౌతుంది. ఏడుపు అనేది ఎలా అయినా రావచ్చు,బాధతోనో,సంతోషంతోనో,ఇష్టమైన వాళ్ళు గుర్తోచ్చో,చేసిన తప్పు వలన మనసులను పోగొట్టుకోనో,ఇలా కారణాలు రాసుకుంటూ పోతే ఈ ప్రపంచం లో ఉన్న ప్రతి ఒక్కరికి ఎదురైన అనుభవాన్ని రాయాల్సి ఉంటుంది.
కాని ఏడ్చాక అందరి అనుభవం మాత్రం చెప్పగలను “మనసు తేలికౌతుంది”. తప్పు లేదు ఏడవచ్చు.ఏడుపు ఎప్పుడు గోల కాదు, మనసు మాట్లాడే మాటల్లో అదో మాట. మనసు నవ్వితే, అది మన కళ్ళలో కనిపిస్తుంది. మనసు ఏడిస్తే కన్నీరై కరుగుతుంది. చెప్పా కదా ఏడుపు ఎలా అయినా రావచ్చు అని. ఏడుపు ని ఆపద్దు.
జీవితం బావుంటుంది. అన్నీ ఉన్నపుడే బావుంటుంది. కష్టాలు,బాధలు,కన్నీళ్లు,నవ్వులు,స్నేహితులు,ప్రేమించే వాళ్ళు,ద్వేషించే వాళ్ళు. ఈ ప్రయాణం లో నువ్వు ఎంత మంది నీ సంపాదించుకున్నావ్? ఎంత సంపాదించావ్
అని కాదు అడిగింది. ఎంత మంది నీ, ఎన్ని మనసులుని. ఎంతో సంపాదిస్తే మంది మన దగ్గరకి వచ్చే రోజులివి.అవి పోతే వాళ్ళూ పోతారు. అందుకే మనుషులు,మనసుల్ని సంపాదించుకోవడం బావుంటుంది.
ఒక్కో సమయం లో ఒక్కోరు ముఖ్యం అనిపిస్తారు. వాళ్ళే జీవితం అనిపిస్తుంది.వాళ్ళు లేకుండా జీవితాన్ని ఊహించుకోలేం. అలా అనుకునేది అమ్మ కావచ్చు,నాన్నకావచ్చు, అమ్మాయి/అబ్బాయి కావచ్చు,స్నేహితులు కావచ్చు, పేరు పెట్టలేని బంధం కావచ్చు... కానీ కాలం గడిచే కొద్ది మనం మారుతూ ఉంటాం,మనసు కూడా మారుతుంది,ప్రాముఖ్యతలు మారతాయి. కొంత కాలం గడిచాక,తలుచుకొని నవ్వుకుంటాం,బాధపడతాం,సంతోషపడతాం. అరే ఇలా చేయకుండా ఉండాల్సిందే/అలా అనకుండా ఉండాల్సిందే అనిపిస్తుంది. అలా చేయకూడదని మనమూ అనుకుంటాం,కానీ “ఏవో కారణాల” వాళ్ళ ఆ పని చేయం. దాని వల్ల మనసుకి దగ్గర గా ఉన్న మనసుని,మనుషుల్నిపోగొట్టుకుంటాం. ఆ పరిస్థితిలో అవతల వాళ్ళ మొహం ఎలా ఉన్నా, వాళ్ళు నోరు జారినా, అసలు మన మాట వినడం ఇష్టం లేకపోయినా, మనం చెప్పాలనుకున్న మాట చెప్పి రావచ్చు(మనం ఏమి నోరు జారకుండా ). అది చాలా కష్టం. ఈ కష్టాన్ని దాట లేక బంధాలు తెగిపోతున్నాయి. ఒక్క
చిన్న గట్టు దాటలేక మనసుల్ని పోగొట్టుకుంటున్నాం.ఇద్దరి లో ఎవరో ఒకరు భరించి మనసులోని మాట చెప్పగలిగితే అవతలి మనసు అప్పుడు కాకున్నా కొన్నాళ్ళకి అర్ధం చేసుకుంటుంది. అలా చేయలేకపోతే, భవిష్యత్తులో వచ్చే ఏడుపు బాధతో ఉంటుంది. ఆ మాట చెప్పగలిగితే మనుషులు దగ్గరగా లేకున్నా కన్నీళ్లు మనం ఏం తప్పు చేయలేదన్న సంతోషం తో వస్తాయి...ఇలా ఏడ్చేపుడు, కన్నీళ్ళు మనసుని తేలిక చేసేప్పుడు అనిపిస్తుంది ఏడుపు తప్పు కాదు అని. ఏడవడానికి ఆడో మగో అక్ఖర్లేదు, స్పందించే మనసుంటే చాలు. ఏడుపు ఆపుకొని/ఆపి మనసుని మాట్లాడకుండా చేయకండి...


మేము హైదరాబాద్ నుంచి బెంగుళూరు కి మారిపోతున్నాం.నేను ఇంటర్నెట్  తీసేయించి, గ్యాస్ ట్రాన్స్ఫర్ చేయించే పనుల్లో హడావిడిగా ఉన్నాను. క్షణం తీరిక లేదు. ఇల్లంతా ఖాళీగా ఉంది. సామాన్లన్నీ సర్ది పంపించేసా. చిన్న చిన్న మాటలు కూడా పెద్దగా వినపడుతున్నాయి. ఏంటో ఖాళీ చేస్తున్నాం అంటే అక్కడ క్షణం  ఉండ బుద్ధి కాదు. ఇప్పుడు ఉన్న ఇల్లు కడిగించడానికి పనమ్మాయిని పిలవమని మా ఆవిడకి చెప్పాను.సరే అంటూ "కళమ్మ చచ్చిపొయిందట" అంది. అంత నీరసం లోను నన్ను ఆ మాట ఉలిక్కిపడేలా చేసింది. "చచ్చిపోవడం ఏంటి?" అన్నాను. " అవును, చచ్చిపోయిందట" తన సమాధానం. 
"ఏమైందంట?" అన్నాను. "వాళ్ళాయన చంపేసాడట" అంది.. మనసు వికలమై పోయింది. 
కొంచెం సేపు మౌనంగా ఉండిపోయాను. 
కళమ్మ మా ఇంటి దగ్గరలో ఉన్న గుడిలో పని చేస్తూ ఉండేది. వాళ్ళ ఆయన్ని అక్కడ పనికి కుదిర్చింది, అది కూడా పేరుకే. ఆ పని కూడా తనే చేసేది. వాళ్ళకి ఒక 10 వ తరగతి చదివే పిల్లాడు. మాకు బాబు పుట్టాక వాడికి స్నానం చేయించడం కోసం,ఇంటి పని కోసం ఆమెని ఏడాది కింద రమ్మన్నాం. మనిషి నలుపు, కాలికి పట్టాలు, ముక్కు పుడక,మొహాన  రూపాయి బిళ్ళంత బొట్టు, కళ్ళలో నీళ్ళు దాచేసి పని చేసుకుంటూ పోతుండేది. చాలా కష్టపడేది. ఒకటే పరుగు. ఎపుడైనా రాకపోతే, "ఏమైందని" అడిగితే , "రాత్రి వాళ్ళాయన తాగొచ్చి కొట్టాడంట" అని సమాధానం. "తిన్నావా" అని అడిగితే లేదు అని చెప్పడానికి నామోషి పడేది. కనుక్కుని తిండి పెట్టేది మా ఆవిడ
 . 

కష్టం తనది, అయినా సరే మొగుడు ఐన పాపానికి తిండి పెడుతూ మరి కొట్టించుకోవాలా అనిపించేది నాకు. మరి వాళ్ళ ఇంట్లో వాళ్ళెవరూ లేరా అడగడానికి. అన్నీ  అయ్యాయంట, పంచాయితీ పెట్టారంట. అప్పుడు బానే ఉంటా అంటాడట, మళ్ళీ మాములే. మరి 10 వ తరగతి చదువుతున్న కొడుకు ఉన్నాడు కదా, వాడేం మాట్లాడడా అంటే, వాడికి భయం అంట. అడ్డం వస్తే వాడిని కూడా తంతాడట. ఒక నిట్టూర్పు. 
కొన్ని నెలలు పని చేసాక, ఓ వారం రాలేదు. ఓ రోజు ఉదయాన్నే వచ్చి పని చేసుకు పోతూఉంది. రాగానే బాబుకి స్నానం చేయించేది, వాడితో ఏదోటి మాట్లాడుతూ ఉండేది. మౌనంగా ఉంది. పనయ్యాక "అమ్మా నేను ఇంకా రావడం లేదు , మీకు ఇష్టమైతే వేరే అమ్మాయిని తీసుకువస్తాను" అని చెప్పింది. "ఏమైంది కళమ్మ" అంటే చేతి నిండా వాతలు చూపించింది. కళ్ళలోంచి నీళ్ళు దూకకుండా ఆపడానికి శతవిధాలా ప్రయత్నిస్తుంది. "ఇక్కడ ఉండద్దు అంటున్నాడమ్మా,పిల్లోడిని కొట్టి ఊరికి తీసుకోపోయాడు, ఇక నాకు పోక తప్పదు" అని అంది. ఆ నెల జీతం,కొన్ని చీరలు తీసుకువచ్చి ఇచ్చింది మా ఆవిడ. తన మొఖం లో సంతోషం. ఇంకొంచెం ఇవ్వాల్సిందే అనిపించింది. 
మరుసటి రోజు కొత్త పనమ్మాయిని తెచ్చి ఇల్లు చూపించి వెళ్ళిపోయింది. కొన్ని నెలల తరువాత అనుకుంటా, మా ఆవిడా అంది "కళమ్మ  మళ్ళీ వచ్చిందంట, ఇక్కడే పని చేసుకుంటూ ఉందంట. వాళ్ళ ఆయన  మాత్రం రాలేదంట" అని. 
తను ఎలా చనిపోయింది అంటే, మొగుడు వచ్చి మారిపోయాను అని నమ్మించి, ఇంటికి తీసుకు వెళ్లి మందు పెట్టాడంట. కోపం, కసి చెత్త నా@)@)(@) , ఏం పోయే కాలం వాడికి. 
ఇక్కడ బలం,బలహీనత గురించి మాట్లాడను, ఒక బాధ్యత తీసుకున్న వాళ్ళు ఆ బాధ్యత ని అలా నెరవేరుస్తూ ఏదో ఓ రోజు కనపడకుండా వెళ్ళిపోతారు.అప్పటి దాకా తనని గుర్తించని వాళ్ళు,తను మిగిల్చిన శూన్యం లో పడి పోతారు. ఆ లేమి ఏదో ఓ చీకటి రాత్రి తన మీద ఆధారపడిన ప్రతి ఒక్కరిని ప్రశ్నిస్తుంది. 

ఎవరికైనా ఏదైనా సాయం చేయాలనిపిస్తే ఎటువంటి ఆలోచన లేకుండా చేసేయాలి. మనతో,మనలో ఉన్న చాలా మంది నవ్వుతూ వాళ్ళ పని వాళ్ళు చేసుకుంటూ పోతూఉంటారు. ఆ నవ్వే కళ్ళ వెనకున్న కష్టం మనకి తెలీకపోవచ్చు కానీ, మనం నవ్వుతూ పలకరించవచ్చు.. ఈ పని నువ్వు మాత్రమే బాగా చేయగలవని ఒక చిన్న మాట అనవచ్చు. అంతే... 


Image courtesy: NaheemRustum
మనం అందరం దాదాపు రైతు కుటుంబాల నుంచి వచ్చిన వాళ్ళమే... చిన్నప్పుడు ఆ పొలాల్లో పడి పని చేసిన వాళ్ళమే.. మనకి అప్పుడు ఏమి తెలీదు, పని కొంచెం కష్టం అనిపించేది అంతే. ప్రతి సీజన్ లో పచ్చగా ఉండి పొలాలన్నీ ఏదో ఒక పంట తో ఓ కళ కళ లాడుతూ ఉండేవి. ఇంటి దగ్గర కూరగాయలు కొనడం కూడా తక్కువే. ఇంటి పెరట్లో అల్లుకున్న దొండ పాదులు,సొర పాదులు,కాకర పాదులు , పొట్ల పాదులు, ఆకు కూరలు. పొలాన్నున్చి తెచ్చుకునే పచ్చి మిరపకాయలు,టమాటో లు, గోంగూర. మన చేలో పండే కంది పప్పు , మినప్పప్పు,వేరు సెనగ. ఇవన్నీ మనం చూశాం.కానీ మన ముందు తరాన్నుంచి ఆ అనుభవాన్ని మాత్రం అందుకోలేక పోయాం.
మనకి నెల జీతం వస్తుంది కాబట్టి కొంచెం రేట్లు పెరిగినా కొనుక్కో గలుగుతున్నాం. కానీ పల్లెటూర్లలో ఈ వ్యవసాయాన్ని బతికించడానికి మన ముందు తరం ఇంకా పోరాడుతూ ఉంది. ఎవరికైనా ఒక వయసు వచ్చాక విశ్రాంతి అవసరం. మన తాతల నుంచి తండ్రులు అందిపుచ్చుకున్నారు. కాని వారి నుంచి అంది పుచ్చుకునే వారు లేకపోయారు. వయసు 60 వచ్చినా వాళ్ళే పొలం పని చేయాల్సిన పరిస్థితి. ఒక్క ముక్కలో చెప్పాలంటే వ్యవసాయం చచ్చిపోతుంది. కారణాలు చాలానే ఉన్నాయి.
1.ఆదాయం లేకపోవడం .
2.నష్టం వస్తే ఆదుకునే వాళ్ళు లేకపోవడం(5౦౦౦౦ పెట్టి కొన్న బైక్ ఇన్సురన్సు ఉంది కానీ ప్రజల కడుపు నింపే పంట కి లేదు)
3.ప్రకృతి లో మార్పులు.
4.కూలి ఖర్చులు పెరగడం , కూలి వాళ్ళు దొరక్కపోవడం.
5.పంట చేతికి వచ్చాక ప్రభుత్వం నుంచి ఖచ్చితమైన కొనుగోళ్ళు లేకపోవడం. అప్పుడు తీర్చాల్సిన అప్పులు కోసం ఎంతో కొంత కి అమ్మి వాటికీ కట్టి ఖాళీగా ఉండటం. మళ్ళీ పంట కోసం అప్పు చేయడం. ఎందుకంటే వాళ్ళకి ఆ పని తప్ప ఇంకోటి రాదు. వెనక చేయి వేసి ఆసరా ఇచ్చే బిడ్డలు లేరు. ఇంత కష్టం చూసాక ఎ రైతు తన పిల్లల్ని వ్యవసాయం చేయమని చెప్పడు.
మనలో చాలా మందికి ఇవన్నీ తెలుసు. కాని మన జీవితపు పరుగులో పడి ఒక నిట్టూర్పు మాత్రం ఇవ్వగలుగుతున్నాం.
మనకి తెల్సు ఎంత మంది రైతులు బలవంతగా బతుకు ముగిస్తున్నారో. పరువు కోసం బ్రతకలేక ప్రాణాలు తీసుకునే ఒక రైతు విలువ పేపర్లో ఒక మూల  ఉండచ్చేమో కానీ ఆ నష్టం ఆ కుటుంబానికి ఎవరు తీర్చలేరు. వ్యవసాయం చేయడం అంటే పచ్చని పంట పొలాల్లో భుజం మీద కర్ర వేసుకొని ముందు వెళ్ళే ఎద్దుల వెంట కూని రాగాలు తీస్తూ నడవడం కాదు. ఎర్రటి ఎండలో శరీరం సహకరించించక పోయినా ఆ రోజు వెయ్యాల్సిన ఎరువు వెయ్యకపోతే మొక్కలు చచ్చిపోతాయని పాకులాడటం. ఇది పిల్లల కోసం తండ్రి పదే బాధ.
ఇదంతా ఎందుకు అంటే, నాదొక చిన్న ఆలోచన నచ్చితే ప్రయత్నిచండి.
మనం అందరం బియ్యాన్ని 25KG లు 1800 పెట్టి కొంటున్నాం. సగటున ముగ్గురు ఉన్న కుటుంబానికి ఏడాదికి 13 నుంచి 15 వరకు బియ్యం బస్తాలు అవసరం అవుతాయి. కూరగాయలకి,పప్పు ధాన్యాలకి అంతా కలిపి 20,000 దాక ఖర్చు అవుతుంది. అంటే బియ్యం తో కలిపి మొత్తం 40000  దాకా ఖర్చు అవుతుంది. మనలా కార్పొరేట్ ఉద్యోగాలు చేసే వాళ్ళు ఒక కంపెనీ లో 50 మంది కలిసి దగ్గరలో ఉన్న ఒక పల్లెటూరి కి వెళ్ళి అక్కడ ఉన్న రైతులకి పెట్టుబడి పెట్టి ఆ పంటని మనమే కొనుక్కుంటే కొన్ని కుటుంబాలని బ్రతికించిన వాళ్ళం అవుతాం... అప్పుడప్పుడు వెళ్తుంటే  మన పిల్లల కి కూడా ప్రకృతి తో పరిచయం అవుతుంది. వాళ్ళలో కూడా సాటి మనిషికి గౌరవంగా సాయం చేయచ్చు అన్న ఆలోచన వస్తుంది. వారంతం లో షాపింగ్ మాల్ కి వెళ్ళడం కన్నా పచ్చని పొలాల్లో తిరగడం మనసుకి,మనషికి రెంటికి మంచిదే....

ఇది నా ఆలోచన మాత్రమే నచ్చితే పంచుకోండి.... అందరికి షేర్ చేయండి, ఎవరో ఒకరు ఇంకో మంచి ఆలోచన వచ్చినా సంతోషమే ...

ఇప్పటికి మూడు నెలలు దాటింది మా వాడు పుట్టి. 7 వ నెల నిండటానికి ఇంకో రెండు రోజులు ఉందనగా ఎ హడావిడి లేకుండా గమ్మున పుట్టేసాడు. 
మాకు తెలియంది ఏంటంటే, నొప్పులు ఎలా వస్తాయో తెలీకపోవడం. అవి కూడా మాములు నొప్పులని గమ్మున ఉండటం. ఎంత జాగ్రత్త పడ్డా కూడా నొప్పులు ఆపడానికి ఆస్కారం లేకుండా పుట్టేసాడు. సంతోషం ఏంటంటే మామూలు కాన్పు . 
డాక్టర్ అడిగింది, మీరేమైనా ప్లాన్ చేసుకున్నారా హాస్పిటల్ అని. అప్పటికి ఎ రకంగాను సిద్ధంగా లేని నేను "లేదు, మీ ఇష్టం" అనేసాను. దాని కన్నా ముందు మా డాక్టర్ బాగా భయపెట్టేసింది.  ఇంకా చెప్పాలంటే లీస్ట్ కేస్ లో ఎలా ఉంటుందో చెప్పారావిడ.  రాత్రి 10 గంటల ప్రాంతంలో డెలివరీ ఐంది. నాతోడు మా అత్త గారు, మా ఆంటీ ఉన్నారంతే. మా డాక్టరే ఏదో హాస్పిటల్ రెఫెర్ చేసారు. డెలివరీ రూం లోకి తీసుకెళ్ళక ముందు మా ఆవిడ ని బాగా ప్రిపేర్ చేశాను. నార్మల్ డెలివరీ కి ప్రయత్నించమని చెప్పాను. లోపలకి వెళ్ళినప్పటి నుంచి అంత గోల లో కూడా నా గుండె శబ్దం నాకే వినిపిస్తుంది. అక్కడ చాలా మంది పిల్లలు ఉన్నారు, ఆ ఏడుపులో ఏ ఏడుపు మా వాడిదో తెలియడం లేదు. కొంచెం హడావిడి తరువాత డాక్టర్ వచ్చారు. బాబు అని చెప్పారు. ఏడుపు విన్పించింది. చిన్నగా ఉన్న వాడిని బయటకి తీసుకొచ్చారు బరువు చూడ్డానికి. అదే చూడ్డం. నాకు సంతోషం గా అరవాలనిపించలేదు గుండె నిండా ఉన్న బరువు ఆ అరుపుకి ఆస్కారం ఇవ్వలేదు.. 
ఈ లోగ అమ్బులన్స్ వచ్చింది. ఒక డాక్టర్,ఒక కంపౌన్దర్ వచ్చారు. బాబు ని ఓ టవల్ లో చుట్టి తీసుకు వెళ్తున్నారు. నేను వాడితో వాన్ లో ఎక్కాను. అదే దగ్గరగా చూడటం. చిన్న తల, అంత తలలోను పెద్ద కళ్ళు. బుజ్జి మూతి. వాడి ఏడుపు గురకలా ఉంది. నాకు గొంతు పూడుకుపోయింది. ఆ వాన్ లో ఉన్న ఆక్సిజన్ ట్యూబ్ ని వాడి ముక్కు దగ్గర పెట్టి హడివిడిగా తీసుకెళ్ళి ఇంక్యుబేటర్ రూం లో తీసుకెళ్ళారు. ఈ లోగ 10000 రూ అడ్వాన్సు కింద కట్టమన్నారు. డబ్బు కట్టి, మళ్ళీ మా ఆవిడ దగ్గరకి వచ్చి తనకి సర్ది చెప్పి, మా ఫ్రెండ్ ఒకమ్మాయిని తీసుకొచ్చి తనకి తోడు  ఉంచి మళ్ళీ బాబు దగ్గరకి వెళ్లాను. హాస్పిటల్ రిసెప్షన్ దగ్గర వెయిటింగ్ చైర్ లో చాల మంది పడుకొని నిద్రపోతున్నారు. పడుకోడానికి చోటు లేదు. సెక్యూరిటీ పక్కన ఓ చైర్ వేసుకొని కూర్చున్నా. చుట్టూ చీకటి ఒంటరిని చేసింది. మనసు నిండా ఏవేవో ఆలోచనలు. అసలు ఇది నిజమేనా, భ్రమా ? నాకు నిజంగా బాబు పుట్టడా? ఈ మాట అనుకున్నపుడు సంతోషం. వీడెల ఉన్నాడో, ఎలా ఉంటాడో అనుకున్నప్పుడు బాధ,నీరసం. కాలం గడవటం లేదు. కష్టంగా తెల్లారింది. బాబు పుట్టాడని రాత్రి 11 కి అమ్మకి చెప్తే, ఏదో బస్ పట్టుకొని పొద్దున్న కల్లా వచ్చేసింది. ఉదయాన్నే 10 గంటలకే మా ఆవిడని డిశ్చార్జ్ చేసారు. 

హాస్పిటల్ లో చూస్తే 600 గ్రాములు ఉన్న పిల్లలు కూడా ఉన్నారు. వాళ్ళ తరపు వాళ్ళు నిశ్చంతగా ఉన్నారు. వాళ్ళని చూసాక ధైర్యం చిక్కింది. వారం లో ఇంటికెల్తారని కొందరు లేదు 2 నెలలైనా పట్టచ్చని కొందరు. కాలం  మీద భారం వేసా. మీ బాబు బాగున్నాడు శ్వాస తీసుకుంటున్నాడు. పర్లేదు రికవర్ అవుతాడని ఓ రోజు. లేదు ఆప్నియా ఉంది శ్వాస తీసుకోడం మర్చిపోతున్నాడని ఇంకో రోజు చెప్పి ఒకరోజు సీ పాప్ , ఒక రోజు వెంటిలేషన్ పెట్టారు. దానితో పాటు పసికిర్ల కి ఓ లైట్,ప్రతి రోజు ఓ బాగ్ నిండా మందులు. ఇలా ఓ వారం సాగింది. నాకు ఆ డాక్టర్స్ ఎ రకంగాను భరోసా ఇవ్వలేకపోయారు. ప్రతి రోజు ఏదో ఒక టెస్ట్ పేరు చెప్పి టెస్ట్ చేయించండం, రోజు తిరిగే సరికి డబ్బులు కట్టడం. నాకు ఆశ చచ్చిపోయింది. మా వాడు బరువు తగ్గుతున్నాడు. వంటి నిండా సూదులు. అడిగితే పిల్లలకి నొప్పి తెలీదు అంటున్నారు. ఏమో నా జీవితంలో అంత నొప్పి ఎప్పుడు భరించలేదు. 

నా స్నేహితుడు నాగరాజ్ సూచన మేరకు, రెయిన్బో హాస్పిటల్ లో 2nd opinion తీసుకుందామని రిపోర్ట్స్ అడిగితే ఒక రోజు జాగు చేసారు. గట్టిగా అడిగి తీసుకొని రెయిన్బో కి వెళ్లాను. అక్కడ చీఫ్ డాక్టర్ Dr .ఫ్రీతమ్ గారు చూసి అంతా ప్రాసెస్ ప్రకారం జరుగుతుంది కానీ ఎక్కువ ఆశ పెట్టుకోవద్దు అని చెప్పారు. పై ప్రాణం పైనే పోవడం అంటే ఏంటో తెల్సింది. వెంటనే నాగేంద్రగారికి (రెయిన్బో మార్కెటింగ్ హెడ్,నాగరాజ్ పరిచయం చేసారు) అమ్బులన్సు పంపమని చెప్పి హాస్పిటల్ కి వెళ్ళిపోయాను. అక్కడ నుంచి మార్చడానికి మనసు ఒప్పుకోవడం లేదు. ఏమైనా అయితే? 
అక్కడ ఇంక్యుబులటర్ రూం లో ఒక్క నర్స్ మాత్రమే ఉంది. మా వాడు ఉన్నట్టుండి గాలి తీసుకోవడం ఆపేస్తున్నాడు . మళ్లీ ఇంకో న్యూస్, ప్లేట్లేట్ కౌంట్ 30000 కి చేరింది, వెంటనే రక్తం తెచ్చుకోండి అని. పిచ్చి కోపం. ఎవరిమీద చూపించాలి. లేదు నేను హాస్పిటల్ మారుస్తున్నా అని చెప్పా. గంట వరకు ఒక్కడు కూడా రాలేదు.   నా కోపం పెరిగిపోతుంది. ఎప్పటికో ఒక డాక్టర్ వచ్చాడు. వెనకనే రెయిన్బో అమ్బులన్సు వచ్చింది అది కూడా అన్ని సౌకర్యాలతో. అన్ని డీటెయిల్స్ తీసుకున్నారు.తీసుకెళ్ళేపుడు ఎం జరిగినా మేం బాధ్యులం కాదు అన్న నా సంతకం తో సహా. 
మా అమ్మ, నా భార్య ఇద్దరు అమ్బులన్సు లో నేనేమో ఇక్కడ ఫార్మాలిటీస్ అన్ని ముగించి బైక్ మీద. 
నాకు ఆ హాస్పిటల్ లో 1.5 లక్షలు ఖర్చు ఐంది వారానికి గాను. 

రెయిన్బో లో ఆఫీసు తరపున ఇచ్చిన హెల్త్ ఇన్సురన్స్ కవర్ ఐంది. వెళ్ళగానే బాబు ని ఇంటెన్సివ్ కేర్ లోకి నేను ఫార్మాలిటీస్ పూర్తి చేయడానికి వెళ్లాం. లోపల కి వెళ్ళాక కొంచెం ధైర్యం చిక్కింది. అక్కడ అనుభవం ఉన్న నర్స్ లు ఉన్నారు. ఎప్పుడు అందుబాటులో ఉండే డాక్టర్స్. అక్కడకి వెళ్ళినప్పటి నుంచి ఆక్సిజన్ మాములుగానే తీసుకున్నాడు. సి పాప్ మెషిన్ కాని, వెంటిలేషన్ కాని అవసరం లేకుండా పోయింది. కాకుంటే పాత హాస్పిటల్ లో మా పక్కన ఉన్న బాబు కి ఉన్న infection , మా వాడికి వచ్చింది. infection ఉన్న పిల్లలని వేరుగా పెట్టాలి అన్న కనీస జ్ఞానం కూడా లేకుండా పోయింది వాళ్ళకి. ఉదయానికల్లా బ్లడ్ ప్లేట్లేట్ కౌంట్ 50000 దాటింది. వాడు మాములుగా అయ్యాడు. 
వాడికి మొదటి సారి బట్టలు కొన్నాం ఇద్దరం. మొదటి సారి ఎత్తుకున్నాను. లోపల గూడు కట్టుకున్న బాధ,భయం ఆ స్పర్శ కి కరిగిపోయాయి. నేను నిద్ర లేకుండా పరిగెత్తగలనని, అలసట ని దాటి పని చేయగలనని తెల్సింది. Thanks to రమా ఆంటీ,నాగరాజ్ and నాగేంద్ర గారు. 


చాల మంది అన్నారు , అక్కడ బాగా డబ్బులు ఎక్కువండి అని. నిజమే పసి ప్రాణాన్ని కాపాడటం లో ఉన్న కష్టం తెలిస్తే అది అవును అనిపిస్తుంది. 

ఇక్కడ అందరితో పంచుకోవల్సినవి కొన్ని ఉన్నాయి. 
1.గర్భవతులు అనవసరమైన ఆలోచనలు చేయకుండా పుట్టబోయే పిల్లలు బాగుంటారు అన్న ధృక్పదం తోనే ఉండాలి. ఇంటర్నెట్ లు, స్నేహితులు చాలా చెప్తారు. ఆ విషయాన్నంతా రంగరించి దాని గురించి ఆలోచించాల్సిన అవసరం లేదు. డాక్టర్ చెప్పినట్టు చేస్తే చాలు. 
2. మంచి తిండి,నిద్ర, మంచి ఆలోచన మిమ్మల్ని ఆరోగ్యంగా ఉండేలా చేస్తాయి. 
3. 6 వ నెల వచ్చే సరికి  మీ పొట్టలో ఉన్న పిల్లలతో మీరు మాట్లాడచ్చు. పొట్ట మీద చేతులు పెట్టి కబుర్లు చెప్పచ్చు. అప్పుడు కదలికలు తెలియడం మొదలు పెడతాయి. మీరు మీ పిల్లల్ని కదులుతున్నందుకు అభినందించండి(ఇదేదో ఇంగ్లీష్ సినిమా తెలుగు బ్బింగ్ ల ఉంది కానీ నిజం). మీకు ఆ కదలికలు తెలుస్తున్నాయని చెప్పండి. 
4. ప్రతి నెల జాగ్రత్త గ ఉండాలి. మీరు నవ్వుతూ  ఉంటె మీ పిల్లలూ  సంతోషంగా పుడతారు. 
5.ఒళ్ళు వంచి పని చేస్తే ప్రసవం సుఖంగా అవుద్దని పడి పడి పని చేయద్దు. జాగ్రత్తగా ఉండాలి. 
6. 7 వ నెల నుంచి ప్రసవానికి ఆస్కారం ఎక్కువ. ఎ మాత్రం తేడా అనిపించినా వెంటనే  హాస్పిటల్ కి వెళ్ళండి. 

ఇక ప్రిమేచ్చ్యుర్ బేబీ కి ,
మనకి ఎందుకు అవుద్దులే అని కాకుండా వివరాలు తెల్సి పెట్టుకోండి. దగ్గరలో ఉన్న మంచి హాస్పిటల్ వివరాలు తెల్సుకోండి. 
ప్రిమేచ్యుర్ పిల్లలకి ఊపిరి తిత్తులు,కళ్ళు సరిగా పెరిగి ఉండవు. దానికి సంబంధిచిన ఇబ్బందులు రావచ్చు. 
రక్త కణాలు పెరుగుతూ తగ్గుతూ ఉంటాయి. 

జాగ్రత్తగా ఉంటె చాలు. 

హైదరాబాద్ లో ఉంటె నేను రెయిన్బో హాస్పిటల్ ని రెఫెర్ చేస్తాను. 

పచ్చల లక్ష్మీనరేష్ (LakshmiNaresh)


చిన్న చిన్న మాటలే చిలికి చిలికి గాలి వాన అయి మనఃస్పర్ధలు వచ్చి గొడవ పడుతుంటారు భార్యాభర్తలు...
అవును నిజమేనోయ్, అరే నువ్వు చెప్పింది విన్నాక ఇదే బాగుంది, ఈ చీర/షర్ట్ చూసినప్పుడు కన్నా నువ్వు వేసుకున్నాక బాగుంది కదా ఇలా అనుకోవడం వినడం అరుదు....

భార్య అడుగుతుంది, “ఏవండీ(అండీ లు ఉన్నాయా అని అడక్కండి, అనుకుందాం కాసేపు) పొద్దున్నే గుడికి తీసుకెళ్ళరా?”, భర్త రాత్రంతా టీవీ చూస్తూ మేలుకొని “నాకు కుదరదు, ఇంకేపుడైనా వెళ్దాం” అంటాడు. భార్య బయటకి ఏమనకపోయినా రోజు వారీ ఇంటి పనులల్లో మార్పు వస్తుంది. అది కూరలో ఉప్పు కావచ్చు, తన చేతిలోంచి జారిపోయే కిందపడే పళ్ళేల శబ్ధం కావచ్చు.

ఇంకో సారి పండక్కి బట్టలు కొనడానికి పండగ వారం ఉందనగా ,షాపింగ్ కి వెళ్దాం అని మొదలు పెడతారు. అబ్బాయిలు తెమలరు కదా. ఆఫీస్ నుంచి ఆలస్యంగా వచ్చి, ఆలస్యం అవడానికి ఎన్ని కారణాలు చెప్పొచ్చో అన్ని కారణాలు చెప్తారు. ఎప్పుడు ఆఫీస్ కి రాని బాస్ ఆ రోజే వస్తాడు, కొత్త ప్రాజెక్ట్ వస్తుంది,బైక్ పంచర్ హబ్బో అప్పుడు వినాలి బహానాలు అన్నీ. పండగ వచ్చేస్తుంది. అప్పుడు హడావిడిగా వెళ్ళి ఏదో చీర కొనుక్కొని వస్తే అది బావున్నా కూడా నచ్చదు. ఇంకా చూసి ఉంటే ఇంత కన్నా మంచి చీర దొరికి ఉండేదేమో అని ప్రాణం లాగుతూ ఉంటుంది. ఎదురుగా కాళ్ళు సోఫా లో బార్లా చాపుకొని ఊపుకుంటూ వాళ్ళ ఆఫీస్ లో ఫలానా అమ్మాయి కట్టుకొచ్చిన చీర కి ఆ అమ్మాయి వల్ల ఎంత అందం వచ్చిందో వర్ణిస్తూ ఉన్న భర్తని చూస్తే , అప్పుడు ఆ భార్య మనసులో మాటలు బయటకి వినపడితే ఇక ఎ అబ్బాయి ఇంకో సారి అలా చేయడేమో. అలా అడక్క ముందే “అరే పండగ వస్తుంది కదా, పద చీర కొనుక్కుందాం” అని అనమనండి. ఐదు వేలు ఖర్చు పెట్టె ఆడ వాళ్ళు మూడు వేలకే చీర కొంటారు. ముప్పై సార్లు మా ఆయన అడిగి మరీ కొనిచ్చాడు అని చెప్పుకుంటారు. అప్పుడు టీ లు , టిఫిన్ లు అబ్బాయిలు కూర్చున్న దగ్గరకే వస్తాయి విత్ స్మైల్. కానీ అనరు కదా. అబ్బాయిని బతిమాలుకోవాలి, ఓ పది సార్లు గుర్తు చేయాలి. ఎప్పుడైనా కొనిచ్చేదే, ముందే అడిగి మరీ కొనిద్దాం. పోయేదేముంది డ్యూడ్ వంటలు రుచిగా ఉంటాయి,ఇల్లు ప్రశాంతంగా ఉంటుంది.

“అస్సలు ఈ రోజు ఓ అమ్మాయి చేరింది ఆఫీస్ లో, అబ్బబ్బా ఏముంది అనుకున్నావ్.అసలు ఎలా ఇలా మైంటైన్ చేస్తారంటావ్?” అని ఓ పది సార్లు ఇంట్లో తిరుగుతూ గుర్తు తెచ్చుకొని ఆగి మరీ “అబ్బబ్బబ్బా” అని అంటూ ఉంటే ఓ భార్య బాధ వర్ణనాతీతం. దాని కన్నా “ఓ కొత్త అమ్మాయి చీర కట్టుకొచ్చింది, ఆ అమ్మాయి హైట్ కి ఆ చీర సరిపోలేదబ్బా, నీకైతే బావుండేది. అది కూడా లైట్ కనకాంబరం మీద వైట్ బోర్డర్.ఈ సారి వెతుకుదాం నీకు.” అని అంటే, చీర ఎప్పుడు కొంటారు అని అడగడం పక్కన ఉంచి వాళ్ళ మొహం చూడండి. అది అబద్ధం అని తెల్సినా కూడా ఓ నవ్వు దోబూచులాడుతూ ఉంటుంది. మనం అనం కదా. ఇక్కడ ఇంకో అద్భుతమైన విషయం చెప్పాలి. బయట కళ్ళప్పగించి చూసేంత అందం ఉన్న లేదా అందంగా కన్పించేలా ఉన్న ఏ అమ్మాయీ 90 శాతం ఇంట్లో అలా ఉండకపోవచ్చు. ఒక పిచ్చి నైటీ వేసుకొని,జుట్టు ముడేసుకొని,తల గీక్కుంటూ,అప్పుడపుడు ముక్కు గెలుక్కుంటూ ఇంట్లో తిరుగుతూ ఉంటే మాములుగానే ఇంత కన్నా దారుణంగా ఉండే అమ్మాయిలు కూడా మేకప్ వేసుకొని వచ్చి  అబ్బాయిల కళ్ళకి హప్సరస ల్లా కనిపిస్తారు. “ఆ మాకు ఎక్కడ కుదురుద్ది, సింగారించుకొని కూర్చుంటే ఇంట్లో పని అంతా ఎవరు చేస్తారు.” అంటారు చాల మంది అమ్మాయిలు. నిజమే కానీ, ఓ వారం ప్రయత్నించి చూడండి, తరువాత “ఏంటి నైటీ వేసుకున్నావ్, మొన్న ఆ చీర బావుంది కదా” అని అడక్కపోతే.

జీతం మొత్తం ఏం చేస్తున్నాడు? అని లోపల ఉన్నా కూడా అడక్కుండా ఎప్పుడో ఓ సారి భళ్ళున బయటపడి “అసలు ఇంట్లో ఏమౌతుందో మీకు తెల్సా? ఎన్ని ఖర్చులున్నాయో, ఏమేం కావాలో. నకదంతా తెలీదు. నాకు ఓ పది వేలు కావాలి” అని ఓ భార్య అంటే. ఖర్చుల పురాణం విప్పకుండా “అవును నిజమే, నా పనుల్లో పడి నేను మరచిపోతున్నా, నువ్వు ఎంత పడుతున్నావో తెలీదు. ఓ మాట ముందు చెప్పు నేను మనీ ఇస్తాను లేదా ఈ కార్డు నువ్వు వాడుకో ” అని చూడండి(దాని కన్నా ముందు ఇంట్లో అవసరాలు తెల్సుకొని చూసుకోవాలి). ఎంత మార్పు ఉంటుందో. అలా కాకుండా గొడవ పడితే ఒక రోజుని లేదా ఒక వారపు సంతోషాన్ని ఈ చిన్న గొడవ పెద్దదై తినేస్తుంది.

వాళ్ళ  అమ్మానాన్న(అత్తా మామ అనరేమో) వస్తే, మన అమ్మా నాన్న తో ఉండే తీరు కి వాళ్ళ అమ్మ నాన్నతో ఉండే తీరుకి ఉన్న తేడా తగ్గిస్తే ప్రేమలు  పెరుగుతాయి.నా స్నేహితుడి భార్య ప్రతి దసరా కి వాళ్ళ అత్త మామకి ఆడపడుచుకి బట్టలు పెడుతుంది. డబ్బులు వీడివే,ప్రయత్నం ఆమెది. అమ్మాయికి బట్టలంటే అబ్బాయి ఆలోచిస్తాడు కానీ అమ్మ వాళ్ళకి అదీ ఏడాదికి అంటే ఇక మీ ఇష్టం.
కొందరు అంటారు , అమ్మాయి తన జీతాన్ని “నా జీతం” అని ,అబ్బాయి జీతాన్ని “మన జీతం ” అని అంటుందని. పై వాటిలో బాగున్న వాటిని ఏరుకొని చేసి చూస్తూ “మన” అన్న మాట పదే పదే వినిపిస్తుంది, అనిపిస్తుంది.

ఇప్పటికి ఇంతే మళ్ళీ కలుద్దాం. 
గమనిక: ఎవరి మనోభావాలు దెబ్బ తిన్నా నేను బాద్యుడిని కాను, సరదాగా రాసింది మాత్రమే. 

నా "బాహుబలి"

ఇది రివ్యూ కాదు... 
ఇంట్లో కూర్చుని చిన్న పనిని నెల రోజులు వాయిదా వేసే బద్దకస్తులు, కనీసం కాగితం మీద ఒక మనిషి బొమ్మ సరిగ్గా గీయడం రాని వాళ్ళు కూడా రివ్యూ అని రాస్తున్న రోజులు.. 100 రూపాయలు పెట్టి టికెట్ కొనుక్కున్నంత మాత్రాన ఇష్టం వచ్చినట్టు రాయచ్చు అంటే అది వారి విజ్ఞత కె వదిలేస్తున్నాను... 

ఇలానే ఆలోచిస్తూ పోతే మన సినిమాలో మార్పు రాదు....  నా పేరు ముకేష్ అని చావకముందు అతను చెప్పిన మాటల్ని సిగెరెట్ తాగుతూ అవహేళన చేసే బాపతు.. ఒకరి కష్టాన్ని గుర్తించకపోతే మానే,  హేళన చేయకూడదు.. సరే సినిమా చూసి 100 రూ పెట్టి మాట్లాడాడు అంటే అదో రకం.. చూడకుండా కూడా నోటికి వచ్చినట్టు మాట్లాడే వాళ్ళని చూస్తుంటే, ఇందుకే మన బతుకులు ఇలా గుర్తింపు లేకుండా పోతున్నాయి అనిపిస్తుంది... 


నేను చిన్నప్పుడు మా ఊర్లో "ఎర్రమందారం" షూటింగ్ జరిగింది. ఒక్కో సన్నివేశానికి ఎన్ని టేక్ లు తీసుకునే వాళ్ళో, ఎన్ని బ్రేక్ లు తీసుకునే వాళ్ళో చూస్తే నీరసం వచ్చేది. అలాటిది కొన్ని వేల మంది జూనియర్ నటులు, ఎంతో మంది పెద్ద నటులు వాళ్ళ కాల్షీట్లు, పెట్టుబడి,సమయం వీళ్ళందరినీ చూస్తూనే కథని సరిగ్గా నడపడం.. నిజంగా నీరసం వచ్చేస్తుందేమో ఒక టైం లో. ఈ విషయం లో రాజమౌళి గారి ఓపిక కి ఓ దండం.. ఎలా రా బాబూ అనిపించకమానదు.. 
సినిమా అంతా అద్భుతంగా ఉండదు. లోపాలు ఉంటాయి. అలాటప్పుడు భుజం తట్టి పర్లేదు ఇంత పెద్ద ప్రాజెక్ట్ చేస్తున్నప్పుడు ఇవి మాములే, ఇంకా బాగా చేయగలవ్ అని బాసట గా నిలిస్తే ఇంకా బాగా చేస్తారు. 
ఇంకేం పని లేదన్నట్టు అవే ఎత్తి చూపిస్తూ పోతే , ఎస్ మీరు గొప్పే ఎలా కనుక్కునారు అంత పెద్ద తప్పుని? అని మనం అంతా చప్పట్లు కొట్టాల్సిందే.. 

చాల మంది అంటున్నారు మొదటి భాగం చాల నిదానంగా ఉందని. ఎం అర్ధమైంది? అసలు ఏ పాత్రని సరిగ్గా పరిచయం చేయలేదే? మనం కాసేపైన ఆ పాత్రతో ప్రయాణం చేసి , ఆ మనిషి మీద కోపమో/ప్రేమో/ద్వేషమో/జాలో పెంచుకోలేదే. పక్కా మూస సినిమాల ఒరవడిలో పడి  కొట్టుకు పోతున్న తెలుగు సినిమా ప్రేక్షకులకి ఇవేం అవసరం లేదనిపించింది. 
మీరనుకుంటున్న గొప్ప ఇంగ్లీష్ సినిమాలలో ప్రతి పాత్ర ని పరిచయం చేయడానికి టైం తీసుకుంటారు. వాళ్ళ నేపధ్యం,అలవాట్లు,ఆచారాలు అన్ని చెప్తారు. అప్పుడు కథలోకి తీసుకెళతారు. రాజమౌళి ప్రతి పాత్రని పరిగెత్తించాడు. ఆ పరుగు అందుకోవడం కష్టం. ఇలా తీసినా కూడా స్లో గ ఉందన్నారంటే, అలా తీసి ఉంటె సోది అని చులాగ్గా అనేసే వాళ్ళు. 

నా ఆలోచన కి ఈ పాత్రల పరిచయం తప్ప ఇక సినిమాలో ఎంచడానికి ఎం కనిపించలేదు. ఇంకా చెప్పాలంటే బాహుబలి మొదటి బాగాన్ని రెండు భాగాలు గా తీయాల్సిందే అనిపించింది. 
ఆ జలపాతాలు,మబ్బులు దాటి ఎదిగిన కొండలు,కోనలు, ఒక రాజ్యం అంటే ఎలా ఉంటుంది? ఎంతో ఎత్తైన ప్రాకారాలు, కోట గోడలు,బురుజులు, కోట చుట్టూ కందకాలు, కోటలోపలి రాజ్యం, ఆ ఇళ్ళు ,గుడులు,దారులు, ఆకాశాన్నంటే భవనాలు,విగ్రహాలు అసలు మన వాళ్ళెవరైనా తీయగలరంటే ఊహించగలమా? మన ప్రభాస్, మన రానా , మన రమ్యకృష్ణ వీళ్ళంతా ఆ ప్రపంచంలో మన తెలుగులో మాట్లాడుతుంటే... అయినా మనకంటూ ఒక చరిత్ర లేదు మనకేమవసరం? ఎంత సేపు పక్కోడ్ని చూసి అః ఓహో అనకోవడం తప్ప మన అన్న వాడిని, మన తెలుగు వాడిని సెహభాష్ అన్ని ఒక్క మాట అని వెన్ను తడదామే అన్న ఆలోచనే లేదు... అందుకే ఇంకా తెలుగు సినిమా లో బూతు మాట కామెడీ ఐంది/ మన కన్నా పెద్ద వాళ్ళని వెటకారం చేయడం గొప్ప ఐంది/ చదువు చెప్పే గురువులు సన్నాసులు అయ్యారు... అయినా అవే మనకి ఇష్టం. 

కాపీ కొట్టాడు అంట? మీరు చదువుకున్న నాన్ డీటెయిల్ పుస్తకాల్లో కథలు మనవి కాదు, వేరే దేశాలవో, వేరే భాషవో కానీ చదివి ఆనందించాం. ప్రతి వారు చేసే పని వెనుక ఎవరో ఒకరి ఆలోచన/మాట ఆసరా ఉంటుంది. ఒక ప్రొగ్రమ్ రాసేప్పుడు ఎంత మంది గూగుల్ సాయం లేకుండా రాస్తున్నారు? సక్సెస్ ఐందా లేదా ? మనకి నచ్చిందా లేదా? 

ఇది ఎవరిని నొప్పించాలని కాదు, సగటు తెలుగు వాడిగా, సినిమా మీద ఉన్న ఇష్టం తో రాసింది... 
ఎక్కడ మొదలు పెట్టాలో తెలీడం లేదు కానీ, మన తెలుగు(తెలుగు అని ఎందుకు అన్నాను అంటే నాకు పర భాషా చిత్రాల మీద పట్టు తక్కువ) సినిమాలలో చమక్కులు ఈ పిట్ట మట్టి బుర్రకి అర్ధం కావు... 

ఈ మధ్య ఈ టీవీ లో వస్తున్న రాఘవెందర్రావు స్వర్ణోత్సవం లో ప్రోగ్రాం కి వచ్చిన పెద్ద మనుషులంతా సార్ అసలా ఆలోచన ఎట్టా వచ్చింది సార్, మీరు తోపు సర్, తురుము సర్ అంటా ఉంటె. అదేదో గొప్ప టెక్నిక్ కాబోలు అనుకున్నా.తీరా జూస్తే ఆయన పూలు, పళ్ళ తోనే కాకుండా వివిధ వస్తువులతో కూడా పాటలు ఎలా తీసాడో చెప్పి ఆనందంతో గుండెలు బాదుకుంటుంటే నా కళ్ళు చెమర్చాయి... పెళ్లి సందడి సినిమాలో హీరోయిన్ ని చూడ్డానికి మెట్ల మీద నుంచి కమెడియన్స్ అంత ఎలా దొర్లుకుంటూ వచ్చారో, అసలా సీన్ తీయడానికి ఆయన  పడ్డ తపన, ప్రజల నుంచి వచ్చిన స్పందన చూసి టీవీ ముందు సాష్టాంగ పడ్డాను... 

నా బుర్ర కి అర్ధం కాని ఎన్నో గొప్ప గొప్ప చిక్కు ముడులు మన తెలుగు సినిమాల్లో కనిపిస్తాయి... 
నిన్ననే వచ్చిన పాడి పంటలు అనే సినిమాలో అంజలి దేవి కి కృష్ణ, చంద్రమోహన్ ఇద్దరు కొడుకులు.. ఆస్తులు తీసుకొని చంద్రమోహన్ రిచ్ అయి అమ్మని, అన్నని వదిలి చంద్రమోహన్ భార్య తో కలిసి తాగి దొర్లుతుంటే... ఓ ప్రమాదంలో ప్రాణాల మీదకి తెచ్చుకున్న అంజలీ దేవి  కృష్ణ ని పంపి కొడుకుని కడ సారి చూడాలి తీసుకు రమ్మంటుంది. కృష్ణ వెళ్లి కొన్ని బరువైన డైలాగులు చెప్పి రమ్మంటే వాడు రాడు. తిరిగొచ్చి "హమ్మా, రాలేదమ్మా, నేను దురదృష్ట వంతుడినమ్మా" అని ఇంకో నాలుగు డైలాగులు చెప్తాడు. అంజలీ దేవి ఇంకో రెండు డైలాగులు చెప్పి చచ్చిపోతుంది... ఇదంతా జరిగేలోగ హాస్పిటల్ కి తీసుకెళ్ళచ్చు కదా అనిపిస్తుంది... పిట్ట మెదడు... 

పాత సినిమాల్లో హీరోయిన్స్ నిండుగా ఉంటారు(బలంగా ఉంటారు(ఎవరి మనోభావాలు దెబ్బతిన కూడదని కోరుకుంటున్నా))... రేప్ సీన్స్ వస్తే ఊరంతా తిరిగి, డోర్ లు అన్ని తెరచుకొని బెడ్ రూమ్ కి వెళ్లి పడతారు.. సదరు రేపిస్ట్ వాళ్ళకంటే ఓ 10 కేజీ లు తక్కువ ఉండి , తాగి ఊగుతూ వీళ్ళు ఎలాగు బెడ్ రూమ్ కి వెళ్తారు కదా అన్నట్టు తాపీగా బెడ్ రూం కి వచ్చి రేప్ చేస్తాడు(రేప్ అనే పదాన్ని రికార్డ్స్ నుంచి తొలిగిస్తున్నాం అధ్యక్షా)... అదేదోవాళ్ళే వచ్చేప్పుడు తలుపులేసి రావచ్చు కదా.. సరే వాడో అర్భక ప్రాణి, గట్టిగా వకటేస్తే పడిపోతాడు.. పిట్ట మెదడు 

ఇపుడు ఫైటింగ్ కి వస్తే, వాడు ఒక్కడే ఉంటాడు, అదే వీరో. విలనీస్ ఓ 20 మంది ఉంటారు. అందరి కాడ తుపాకులు ఉంటాయి. అయన్ని కట్ట గట్టి ఆడ బెట్టి, ఒక్కొరుగా పోయి చెంప దెబ్బలు తిని సచ్చిపోతారు. చెంప దెబ్బకే గాల్లోకి ఎగిరి, రెండు పల్టీలు కొట్టి రగతం కక్కుకోని చస్తారు.ఇంకో చోట హీరో చేతిలో ఉన్న కర్రని కొట్టడానికి ట్రై చేస్తుంటారు.. బట్ వై వై వై అని పిట్ట మెదడు అరుస్తా ఉంటది. 

ఇక సొంత మేనమావ మోసానికి బలైన మేనల్లుడు వాళ్ళమ్మతో ఫారిన్ వచ్చినా కూడా ఆ మామ కూతురినే ప్రేమించి మారువేశాలేసుకొని (జస్ట్ ఓ మచ్చ) మామ ఆట కట్టిస్తాడు.. మళ్ళీ పిట్ట మెదడు. 

ఇక కవలల సినిమాల ఫార్ములా మార్చనే మార్చరు. ఒకడు అమాయకుడు, ఒకడు మాయగాడు. ప్లేసెస్ చేంజ్. ఎంటర్టైన్మెంట్, క్లైమాక్స్ ఫైట్.. మళ్ళీ పిట్ట మెదడు... 

ఒక రివెంజ్ తీసుకో దలచినఅమ్మాయి, ఎదురుగా అటు తిరిగి నిలుచున్నా ప్రతినాయకుడు, చేతిలో కత్తి.. ఒకటే వేటు తల తెగిపోడానికి... అలా ఎలా కుదురుద్ది... విలన్ ఓ అరా కిలోమీటర్ దూరం లో ఉండగా, దొంగల కోసం పోలీసులు సైరన్ వేసుకోచ్చినట్టు.. రేయ్ య్ య్ య్ య్ య్ య్ ... అని స్లో మోషన్ లో పరిగెత్తుకు వచ్చి వాడి చేతిలో సచ్చిపోతుంది... మళ్ళీ పిట్ట మెదడు... 

మొన్నెప్పుడో గిరి బాబు హీరో గా ఓ సినిమా దూరదర్శన్ లో వేసాడు... చూస్తున్నా చూస్తున్నా... దారినపోయే ముళ్ళకంపని వాటేసుకుంటారు. గిరిబాబు ఏదో నిధి కోసం వెళ్లి వాళ్ళ స్నేహితులతో పాటు నరమాంస భక్షకులకు చిక్కి వీరోచితంగా పోరాడి చచ్చిపోతాడు. వాళ్ళని వెతుక్కుంటూ వచ్చిన వాళ్ళ తమ్ముడు మదాల రంగారావు అండ్ కో నిధి కోసం వెతికి ఓ పెద్ద నాగ విగ్రహంలో దాని జాడ కనుక్కొని , ఆ బొమ్మ పగలకొట్టి(పక్కన ఒకడు చెప్తూనే ఉంటాడు వద్దు సార్ , దేవుడు అని, పక్కన మెరుపులు.ఉరుములు) ఆ బొమ్మని రాయి అని తిట్టి ఆ వజ్రాలు తీసుకు పోతారు. పోతు పోతు అడవిలో దారి తప్పి ఓ నాగ దేవత గుడికి చేరుకుంటారు. ఆ రోజు నాగ దేవత కనిపిస్తుందని చెప్తేఉండి దాన్ని చూసి వెళ్దామని ఆగుతారు. చూసాక దాన్ని చంపాలనుకుంటారు. (నా పిట్ట మెదడు అరుస్తూ ఉంది, ఎందుకొచ్చిన గోల రా అని) అందరు చచ్చిపోతారు... నాకర్ధం కాలా అంత ఖర్చు పెట్టి ఎం తీద్దామనుకున్నారు  అని. 
ఇక పోలీస్ కథల కొస్తే నా సామీ రంగా పూనకం వచ్చేస్తుంది... పెళ్ళాం పిల్లలు చచిపోయినా సరే చట్టం రా , న్యాయం రా , ధర్మం రా, నాలుగో సింహం రా ... (ఈ మధ్య పోలీస్ పోలీస్ అని సినిమా చూసా బావుంది) 

ఇంకా నయం అప్పటి సినిమాల్లో ఏదో ఒక కథ ఉండేది, ఇప్పుడు హీరో ఉంటాడు. హీరో అని ఎలా తెలుసుద్ది అంటే పక్కన ఓ హీరోయిన్, మనోడు కొడితే విరిగిపోయే సుమోలు, పడిపోయే జనాలు... మద్ద్య మధ్యలో పాటలు... ఓ కమెడియన్ ... ఐపోయింది... 

ఎం తోచక ఇది రాసా... మనోభావాలు దెబ్బ తింటే నేను ఇక్కడ లేనోచ్....