వంశీ చనిపోక ముందు 3 వారాల పాటు ఆ ముసలివాడి ఆత్మ వంశీ ని వేడుకుంటూ హింసించింది. ఆఫీస్ లో తన ప్రవర్తన వలన జాబ్ లోంచి తీసేశారు. మానసిక వైద్యుల చుట్టూ, తాంత్రికుల చుట్టూ తిరిగి విసిగిపోయిన వంశీ ఏదైతే అది అవుతుందని ఇంతకు ముందు ఆ ఊరు చూసిన చోటికి బయల్దేరడానికి నిశ్చయించుకుని వచ్చేసాడు. ఇది తెలిసిన సుబ్బు వాళ్ళ చిన్నమ్మమ్మ కి ఫోన్ చేసాడు. వంశీ ని పెంచింది ఆవిడే. జరిగిందంతా విన్న తరువాత, ఆవిడ చెప్పిన మాటలు ఇవి. వాళ్ళ నాన్న కూడా ఇలానే చనిపోయాడని, ఇది తెల్సిన వాళ్ళమ్మ చనిపోయింది. వీళ్ళ కుటుంబం ఎన్నో సంవత్సరాల క్రింద ఎక్కడ నుంచో వచ్చి అక్కడ స్థిరపడి పోయారు.
వంశీ కనపడకుండా పోయిన వారం రోజుల తరువాత విషయం తెల్సి సుబ్బు కి ఫోన్ చేసింది మృదుల ."సుబ్బు, నీకో మాట చెప్పాలి. అసలు వంశీ కనపడకుండా పోవడానికి కారణం నేనే?" అని ఆగిపోయింది. "ఏమంటున్నావ్ నువ్వు?". "వంశీ ని గేటెడ్ కమ్యూనిటీ అని తీసుకు వెళ్ళా కదా, అక్కడ అలాంటిదేమీ లేదు." అవతల నుంచి నిశ్శబ్దం. "ఒక వారం పాటు ఒక ఆత్మ నన్ను హింసించింది. వంశీ ని అక్కడ తీసుకురాకపోతే, మా ఆయన్ని చంపేస్తానని భయపెట్టింది. ఒక ఆక్సిడెంట్ కూడా అయింది. అదృష్టం ఏంటంటే ఆయన చిన్న దెబ్బలతో బయటపడ్డాడు.", "స్వార్ధం చూసుకున్నావా మృదుల?". "అది కాదు సుబ్బు". "మాట్లాడద్దు నువ్వు. ఒక్క మాట చెప్పి ఉంటే, ఏదోలా ప్రయత్నం చేసి ఉండే వాళ్ళం. తల్లి తండ్రి లేనోడు వాడు. మనమే కుటుంబం అనుకున్నాడు. అలాటిది మన వల్లే......" సారీ చెప్పే లోగానే ఫోన్ కట్ ఐంది.
బొబ్బిలి స్టేషన్ లో కేసు పెట్టారు సుబ్బు వాళ్ళు. హైదరాబాద్ లో మిస్ అయితే ఇక్కడ కేసు ఏంటని పట్టించుకోలేదు వాళ్ళు.
వంశీ ఏమైపోయాడో ఎవరికీ తెలీదు.
అది 1947 వ సంవత్సరం జూలై నెల. కొలనుకోట గ్రామం లోని కొందరు పెద్ద కుటుంబంలోని వారు బొబ్బిలి కోటలో ఆంగ్లేయులతో సమావేశం అయ్యారు.
ఆ ఆంగ్లేయుల అనువాదకుడు వాళ్ళకి వివరించసాగాడు. "మీ గ్రామంలో ఉన్న వైధ్యనాదుని ఆలయంలో ఉన్న ఆ పుస్తకం మాకు కావాలి. మీ వాళ్ళని నాయనా భయానా అడిగి చూసాం. కానీ వారు ఇవ్వడానికి సుముఖంగా లేరు. మీరు మాకు తెల్సు కాబట్టి ముందుగా ఒక మాట చెప్పాలని పిలిపించాం. ఆ పుస్తకాన్ని బలవంతంగా అయినా మేము తీసుకు వెళ్తాం. కాదని ఎదిరిస్తే ప్రాణం తీయడానికి వెనుకాడం. అది మీ దగ్గర ఉండడం కన్నా మా దగ్గర ఉండడం మంచిది. మీరు మీ ప్రాణాల్ని కాపాడుకోవాలంటే ఆ ఊరు వదిలి వెళ్ళండి. ఈ విషయం మీ ఊరి వాళ్ళకి చెప్పి వెళ్ళినా సరే చెప్పకుండా వెళ్ళినా సరే, మీ ఇష్టం. ఇక మీరు వెళ్ళచ్చు." అని ముగించారు.

అలా ప్రాణాలకి భయపడి విషయాన్ని దాచి ఒక కుటుంబం ఆ ఊరిని వదిలి  వెళ్ళింది. అసలు విషయం తెలీక ఆ ఊరంతా ఒక రాత్రి ఆంగ్లేయుల నరమేధానికి బలైంది. ఆ రాత్రే బ్రిటీషు వాళ్ళు స్వాతంత్ర్యాన్ని ఇచ్చింది. దేశమంతా సంబరాల్లో ఉంటే ఆ ఊరు లో మాత్రం ఒక్కరు  కూడా బ్రతకలేదు. చంపిన అందరిని ఆ ఊరికి దూరంగా ఉన్న ఒక లోతైన నేలబావిలో వేసి కాల్చేశారు. ఆ గుడిని,ఊరిని కూడా ధ్వంసం చేసారు. ఆ ఊరి గురించి జనం ఆలోచించడానికి చాల రోజులు పట్టింది.
అప్పటికి ఆనవాళ్ళు కూడా లేకుండా పోయిందా ఊరు.
అలా నమ్మకద్రోహానికి గురి అయ్యామన్న బాధలో ఆ చనిపోయిన వారంతా ఆత్మలై అక్కడే ఉండిపోయారు.ఆ ఊరి నుంచి వెళ్ళిన కుటుంబలో ప్రతి ఒక్కరిని ఇలానే ఆ ఊరికి తీసుకు వచ్చి చంపేశారు. అందులో మిగిలిన చివరి వాడు వంశీ.

ఆ పుస్తకం మాత్రం లండన్ మ్యుజియం లో బధ్రపరచబడివున్నది.


                                                                             (సమాప్తం)
వంశీ భయం తో బిగుసుకుపోయాడు.
వంశీ అంటూ అరుస్తుంది మృదుల. వంశీ రెప్ప వేసి తెరిచే లోగా ఆ ముసలివాడు గుట్ట మీద కనపడలేదు. తల పట్టుకుని నొక్కుకుంటున్నాడు. "జయ హనుమాన ఙ్ఞాన గుణ సాగర |జయ కపీశ తిహు లోక ఉజాగర" అంటూ వంశీ ఫోన్ మోగింది. ఒక్క క్షణం లో అంతా సర్దుకుంది. ఇక్కడ ఉండటం అంత మంచిది కాదని అర్ధం ఐంది వంశీ కి. వెంటనే గేర్ మార్చి కార్ ని పరిగెత్తించాడు. ఓ అర గంట తరువాత దూరంగా లైట్లు కనపడ్డాయ్. హైవే వచ్చేసింది. ఎలాగోలా బయటపడి ఎప్పటికో ఇల్లు చేరారు.
స్నేహితులంతా తమ కోసం ఎదురుచూస్తున్నారు. ఏమైందంటూ చుట్టూ మూగి ప్రశ్నల వర్షం కురింపించారు. మృదుల మాత్రం వంశీ ని అనుమానంగా చూస్తూ లోపలి వెళ్ళింది.
వంశీ కి మాత్రం దడ తగ్గలేదు. వచ్చి గమ్మున కూర్చున్నాడు. అందరూ అడుగుతున్నా ఏం సమాధానం చెప్పలేదు.
రాత్రంతా నిద్ర లేదు,ఒకటే జ్వరం.ఎవరితోనూ మాట్లాడనూ లేదు. అంతా కల లా ఉంది. ఉదయాన్నే మృదుల చెప్పకుండా నే వైజాగ్ వెళ్ళిపోయింది.అందరూ కల్సి హైదరాబాద్ బయల్దేరారు.వంశీ కార్ లో వెనక ఒక మూల కూర్చుని మౌనంగా ఉన్నాడు. ఎవరూ ఏంటని అడగలేదు. చీకటి పడుతుందనగా, వంశీకి జ్వరం పెరిగింది. నిద్రలో పలవరించసాగాడు. అప్పటికే హైదరాబాద్ చేరుకున్నారు. వంశీ తో పాటు పెళ్ళికి వచ్చిన వంశీ రూమ్మేట్ సుబ్బు తనని తీసుకెళ్ళి ఫ్లాట్ లో పడుకోబెట్టి తినడానికి ఏమైనా తెద్దామని బయటకి వెళ్ళాడు.
మగత నిద్రలో ఉన్న వంశీకి ఎవరిదో ఏడుపు వినిపించింది.మలేసియన్ టౌన్షిప్ లో పదకొండో అంతస్తు లో ఉండే తనకి ఎవరు ఏడుస్తున్నారో అర్ధం కాలేదు. చుట్టు పక్కల ఫ్లాట్స్ కూడా ఖాళీగా ఉన్నాయ్. భయం గుండెను పరిగెత్తించ సాగింది.కళ్ళు తెరవడానికి ధైర్యం చాల్లేదు. దూరంగా వినిపించే హారన్ సౌండ్స్ లో కూడా ఆ ఏడుపు భయంకరంగా ఉంది.కళ్ళు తెరిచే ధైర్యం లేదు, అలా అని కళ్ళు మూసుకొని ఉండలేడు.మెల్లగా కళ్ళు తెరిచి చూస్తే గుండె ఆగిన పని ఐంది. మంచం పక్కనే కాళ్ళ దగ్గర కూర్చుని తననే చూస్తూ ఉన్న ముసలాడు. కానీ ఏడుపు మాత్రం వాడిది కాదు. బిక్క చచ్చిపోయాడు వంశీ. ఇంతలో కిర్రుమంటూ వచ్చిన తలుపు శబ్దం ఆ ఏడుపు ని ఆపేసింది, ముసలాడు కూడా కనపడకుండా పోయాడు. సుబ్బు వచ్చి లైట్ వేసాడు. వంశీ పరిస్థితి చూసి భయపడిపోయాడు. "ఏంటి మామా ఇది?" అని లేపి "ఇక్కడొద్దు పద క్రిష్ణ గాడి ఫ్లాట్ కి పోదాం" అంటూ లాక్కుపోయాడు.  క్రిష్ణ ఫ్లాట్ కి వెళ్ళాక కూర్చోబెట్టి ఏమైందని అడిగారు. జరిగిందంతా వివరంగా చెప్పాడు వంశీ. సుబ్బు నవ్వాడు "మామా, దీనికే ఇలా అయితే ఎలా? అక్కడితో ఐపోయింది కదా. వదిలేయ్". "లేదురా నాకా ముసలోడు మళ్ళీ కన్పించాడు మన ఫ్లాట్ లో" అన్న మాట విని ఉలిక్కిపడ్డాడు సుబ్బు. సుబ్బు స్వతహాగా భయస్తుడు. అంతో ఇంతో వంశీ నే ధైర్యవంతుడు వీళ్ళలో.
అందరూ కూర్చుని ఉన్నారు. వంశీ మాత్రం "నాకు తల పగిలిపోతుంది రా నేను పడుకుంటాను" అని ఒక బెడ్ రూమ్ కి వెళ్లి పోయాడు. పడుకున్నాడే కాని, చెవిలో ఎవరో గుసగుసలాడుతున్నారు . అందులో వైద్యనాదుడు, కొలనుకోట,నాశనం ఇంకా ఏవో పిచ్చి అరుపులు వినిపించాయి. ఇక ఏం చేయలేక ఒక నిద్ర మాత్ర వేసుకొని పడుకున్నాడు. ఎప్పటికో మెలకువ వచ్చింది. క్రిష్ణ ఆఫీస్ కి వెళ్ళిపోయాడు. సుబ్బు మాత్రం ఆఫీస్ కి సెలవు పెట్టి ఉన్నాడు. "మామా, చూడరా కళ్ళు ఎలా గుంటలు పడ్డాయో. అసలది దెయ్యమో, ఆత్మో. వీటిని సినిమాల్లో చూడ్డం తప్ప బయట పెద్దగా పరిచయం లేదు. నువ్వేమో రెండు రోజులకే ఇలా ఐపోయావ్. ఎవర్ని అడగాలి రా? లేకపోతే ఎవర్నైనా బూత వైద్యుడిని పిలుద్దామా? ఇలా కాదు కానీ ముందు ఏదైనా ఆంజనేయ స్వామి గుడికి వెళ్దాం పద" అంటూ ఫ్రెష్ అయి దగ్గరలో ఉన్న గుడికి తీసుకు వెళ్ళాడు. పూజ చేయించుకొని బయటకి వచ్చి కూర్చున్నారు. ఇప్పటికీ సుబ్బు కి నమ్మకం కలగలేదు అని తెలుస్తూనే ఉంది అలా అని తనని నమ్మించడానికి వంశీ ఎలాంటి ప్రయత్నము చేయడం లేదు. ఇంతలో ఒక పెద్దాయన దర్శనం చేసుకొని వచ్చి వీళ్ళ పక్కనే కూర్చున్నాడు, చూడ్డానికి పల్లెటూరి కి చెందినవాడిలా కనిపించాడు."గుడికి వచ్చినా కూడా ప్రశాంతత లేకుండా పోయిందయ్యా. ఈ గోల ఏంటో" అని తనలో తానూ అనుకున్నట్టు గా వంశీ వైపు చూసి "ఏమైంది బాబు అలా ఉన్నావు?" అని అడిగాడు. వంశీ నుంచి సమాధానం రాకపోయేసరికి సుబ్బు వైపు తిరిగాడు. చెప్పడం ఇష్టం లేకపోయినా, ఏదైనా సలహా వస్తుందేమో అని "మా వాడికి దెయ్యాలు కనిపిస్తున్నాయండి. చీకటిపడితే ఒకటే అరుపులు, ఏడుపులు. అందుకే ఇలా ఐపోయాడు." అని చెప్పాడు. " అవునా, అంతేనయ్యా వాటి కోరికలు తీరిందాక, తీర్చిందాక అవి వదలవు. మా మేనత్త వాళ్ళ ఆయన అక్క కి కూడా ఇలానే అయితే, ఆంత్రం వేసి ఎం కావాలని అడిగి ఆ కోరికేందో తెల్సుకొని తీర్చిందాక వదలలేదు ఆయన్ని." అన్న మాట విని తలెత్తి చూసాడు వంశీ. "నిజంగానే ఉంటాయా దెయ్యాలు" అని అడిగాడు. "అదే కదా చెప్తుంది. వాటి కోరిక తీర్చిందాక, నీ పరిస్థితి ఇంతే. గుడికెళ్ళి తాయత్తులు కట్టించుకున్నా కొన్ని రోజులు మాత్రమే పని చేస్తాయి" అని తన ధోరణి లో తాను చెప్పుకుపోతున్నాడు. ఇంకా అక్కడ ఉండలేక ఫ్లాట్ కి వచ్చేసారు.
సుబ్బు ని కూర్చుబెట్టి వివరంగా చెప్పసాగాడు వంశీ."ఆ ఊర్లో నేను ఈ ముసలోడితో పాటు చూసిన వాళ్ళంతా ఆ ఊరి వాళ్ళే అయి ఉంటారు. అక్కడేదో జరుగుతుంది. నన్ను అక్కడ చూసినప్పటి నుంచీ ఆ ముసలోడు నా వెనకనే పడ్డాడు. వాడికి నా సాయం కావాలేమో అనిపిస్తుంది. నాకర్ధం కానీ విషయం ఏంటంటే నన్నే ఎందుకు అని?" అని ఆగిపోయాడు. సుబ్బు కి ఈ మధ్యకాలం లో రిలీజ్ ఐన అన్ని హారర్ తెలుగు సినిమాలు తలలో తిరుగుతున్నాయ్. ఇంతలో విష్ణు ఫోన్ మోగింది.
సుబ్బు ఫోన్ ఎత్తి "ఆ చెప్పరా, అవునా? ఎప్పుడు రేపా? సరే. రేయ్ విషయమంతా చెప్పావా. సరే మామా పొద్దున్నే ఫ్లాట్ కి వస్తాం" అంటూ ముగించాడు. "విష్ణు గాడు రా, వాడికి తాత వరసయ్యే ఒకాయన వస్తున్నాడంట రేపు. ఆయనకి ఈ విషయాల గురించి కొంచెం ఐడియా ఉందంట. రేపు పొద్దున్నే రమ్మన్నాడు కొంచెం స్నానం అది చేసి". వంశీ వింటున్నాడే కానీ చీకటి పడుతుందంటేనే భయం వేస్తుంది. ఆ ఏడుపులు వినడానికి భయంకరంగా ఉన్నాయి.
అక్కడ ఉండలేక ఒక సినిమా చూసి , బయట తిరిగి తిని చీకటిపడుతుందనగా ఫ్లాట్ కి వచ్చారు. వస్తూనే స్లీపింగ్ టాబ్లెట్ తెచ్చుకున్నాడు వంశీ. రావడంతోనే స్లీపింగ్ టాబ్లెట్ వేసుకొని పడుకుండి పోయాడు. పొద్దున్నే లేచేసరికి సుబ్బు ఆంజనేయ స్వామి ఫోటో పక్కన పెట్టుకొని ఫ్లోర్ మీద పడుకొని ఉన్నాడు. గదంతా చిందరవందరగా ఉంది. తలంతా బరువుగా ఉంది.
"రేయ్ సుబ్బుగా, రేయ్" అని గట్టిగా అరిచాడు. అదిరిపడి లేచాడు సుబ్బు. వాడి ముఖం చూసి ఆగిపోయాడు వంశీ. "నీ యబ్బ, ఇంకో టాబ్లెట్ తెస్తే నీ సొమ్మేం పోయిందిరా. రాత్రి ఆ ముసలోడు నా ప్రాణం తీసాడు రా నిన్ను లేపమని. కనపడడు. ఒకటే గోల. వస్తువులన్నీ ఎగిరిపడ్డాయ్. నా దరిద్రానికి కరెంటు లేదు. నా వల్ల కాదు ఇంకా. ముందు విష్ణు గాడి ఫ్లాట్ కి పోదాం పద" అని రెండు జతల బట్టలు బాగ్ లో వేసుకొని లాక్కెళ్ళాడు.  
వీళ్ళు స్నానం చేసి ఫ్రెష్ అయ్యే సరికి 75 ఉంటాయేమో ఒక పెద్దాయనని తీసుకువచ్చాడు విష్ణు. ఆరడుగుల పొడుగు, బక్క పలచగా ఉన్న ఆకారం. చాలా మాములుగా ఉన్నాడాయన. కాఫీ టిఫిన్ లు కానిచ్చి విషయం అందరూ కూర్చుని విషయం మళ్ళీ ఒక్క సరి చెప్పారాయనకి. అంతా విన్న తరువాత, ఆయన తన బాగ్ లోంచి ఒక పుస్తకం తీసి చెప్పడం మొదలు పెట్టాడు. " నీ విషయం విన్న తరువాత నాకు తెల్సిన కొన్ని విషయాలను కలిపి లైబ్రరీ లో ఉన్న పుస్తకాల ద్వారా నాకు ఒక ఒక కొత్త విషయం తెల్సింది. నువ్వు చెప్పిన ప్రదేశం దగ్గర లో స్వాతంత్ర్యం రాక ముందు "కొలనుకోట" అని ఒక ఊరు ఉండేది. ఆ ఊరికి ముఖ్యమైన ఆకర్షణ ఆ ఊరి వైధ్యనాదుని గుడి. అది ఎప్పుడు ఎవరు కట్టించారో తెలీదు కానీ చాలా పాతది.
ఆ గుడి ఆలయ అర్చకుని దగ్గర వంశ పారంపర్యంగా వస్తున్న ఒక గ్రంధం ఉండేది. అందులో ఏమి ఉందొ ఎవరికీ తెలీదు కానీ, అక్కడకి ఏ జబ్బుతో వచ్చే వాళ్ళనైనా ఇట్టే నయం చేసి పంపే వాళ్ళు. ఆ గుడికి అందరు రాజులూ, జమిందారు లు తమకు తోచిన కానుకలు సమర్పించుకున్నారు. స్వాతంత్ర్యం రాకముందు వరకూ ఆ గుడి వైభోగం చెప్పనలవి కాదు." అని ఆపాడు. అసలు ఈ దెయ్యాలకీ ఈ కథ కీ సంబంధం ఏంటో తెలీక విసుగ్గా చూసాడు వంశీ. ఇదేమీ పట్టించుకోకుండా కొనసాగించాడు ఆ పెద్దాయన. " ఏమైందో తెలీదు కానీ స్వాతంత్ర్యం తరువాత గుడి కూలిపోయింది. పుస్తకం మాయమైపోయింది. ఆ తరువాత ఆ ఊరు ఏమైందో అందులో జనాలు ఏమయ్యారో ఎవరికీ తెలీదు. నీకు వినిపించిన కొలనుకోట , వైద్యనాదుడు అనే మాటల వెనక వినిపించిన కథ ఇది. ఒక లైబ్రేరియన్ గా పని చేసిన నాకు తెలిసిన విషయాలు ఇవి. ఇక ఆత్మల గురించి అయితే ఒక మాట చెప్తాను. దాని కన్నా ముందు నీకు ఊరితో ఏమైనా సంబంధం ఉన్నదా?" అంటూ వంశీ వైపు చూసాడు. "నాకేం తెలీదు, ఆ ఊరి పేరు వినడం కూడా ఇదే మొదటి సారి. నాకు వెనకా ముందు కూడా ఎవరూ లేరు" అని ఆగాడు.
హ్మ్ అంటూ నిట్టూర్చాడు ఆ పెద్దాయన.
"మరి ఇందులోంచి బయటపడే దారేది" అంటూ అడిగాడు సుబ్బు.
"నాకు తెల్సిన ఒక పూజారి ఉన్నాడు. ఆయన్ని ప్రయత్నించి చూడండి. మీ సమస్యకి కొంత వరకు పరిష్కారం దొరకచ్చు" అంటూ ఆ వివరాలు ఇచ్చి ఆయన పని చూసుకోవడానికి వెళ్ళిపోయాడు.
హైదరాబాద్ లో ఉండే ఆ పూజారి దగ్గరకి వెళ్లి ఆయన పూజ చేసి ఇచ్చిన తాడు కట్టించుకొని ఫ్లాట్ కి వచ్చారు.ఎందుకైనా మంచిదని నిద్ర మాత్రలు వేసుకున్నారు ఇద్దరూ. ఆ రాత్రి సాఫీగా సాగింది.
వంశీ టీం లీడ్ కి ఫోన్ చేసి నైట్ షిఫ్ట్ చేస్తామని అడిగారు. రాత్రైతే జనాలు ఉంటారు సందడిగా ఉంటుంది కదా అని. ఆఫీస్ పని రాత్రి 3 ఇంటి దాక ఉంటుంది.
రాత్రి 1 గంట కి వాష్ రూమ్ కి వెళ్ళిన వంశీ కి వాష్ రూమ్ అద్దం పక్కన ఎవరో నిలబడి ఉన్నారు. పెద్దగా పట్టించుకోకుండా తన పని తను చేసుకుంటున్నాడు. వాళ్ళు మాత్రం కదలడం లేదు.  ఇంతలో ఏడుపు మొదలైంది. అదే ఏడుపు.తిరిగి చూస్తే ముసలాడు. గుండె ఆగినంత పనయింది. "రావా, కొలనుకోటకు రావా" అని ఏడుపులు, అరుపులు. ఎలా వచ్చిపడ్డాడో తెలీదు కేబిన్ కి.
తను అరిచిన అరుపులకి అందరూ పరిగెత్తుకువచ్చారు. ఏమైందని అడిగిన వాళ్ళని సుబ్బు సర్దిచెప్పే ప్రయత్నం చేస్తుండగా, వాళ్ళ ప్రాజెక్ట్ మేనేజర్ వచ్చాడు. "ఇస్ ఎవిరి థింగ్ ఆల్రైట్? ఏమైంది సుభాష్?" అని అడిగాడు. "లేదు సర్ వంశీ ఏదో చూసి భయపడ్డాడు" అని మాట మార్చాడు. "ఎంత భయపడితే మాత్రం అంతలా అరవాలా ? చూడు జిప్ కూడా పెట్టుకోకుండా వచ్చాడు. టేక్ కేర్. టీం, గో అండ్ డూ యువర్ వర్క్" అని వెళ్ళిపోయాడు. భయపడడం కన్నా అందరి ముందు అలా చేయడం సిగ్గనిపించింది వంశీ కి.
సరిగ్గా మూడు వారాల తరువాత అర్ధరాత్రి తను ఎక్కడైతే ఆ ముసలివాడిని చూసాడో ఆ ఊరికి దగ్గర లో ముసలి వాడి ఆత్మ వెనుకనే నిశ్సబ్దంగా నడుస్తున్నాడు వంశీ. దూరంగా పాడుబడిన గోపురం. 


ఫోన్ లో ఛార్జింగ్ అయిపోయిందో ఏమో, బీప్ బీప్ మని కొట్టుకోసాగింది. పండు వెన్నెల.స్స్స్ మంటూ గాలి. దూరంగా కొలనుకోటలో ఏదో కోలాహలం. అంతా హడావిడిగా ఉంది. కొంత దూరం పోయాక ఆ ముసలివాడి ఆత్మ ఆగిపోయి కిందకి చూసింది. పాతాళానికి దారి చూపిస్తున్నట్టున్న పెద్ద నేల బావి.
"చెప్పు తాతా, ఎక్కడ ఉందా పుస్తకం? ఈ బావి లోనా?" అంటూ తొంగి చూసాడు. అప్పటి దాకా దైన్యంగా ఉన్న ముసలివాడి ముఖం వికృతంగా మారింది. వంశీ దగ్గరకి గాల్లో ఎగురుతూ వచ్చి బావిలోకి తోసేసాడు.అర్ధం అయ్యే లోపే వంశీ తల నేలని తాకింది. టప్ మన్న శబ్దం. మెడ ఎముక విరిగినట్టుంది. కానీ కొస ప్రాణం ఉంది. ఇంతలో ఫోన్ మోగింది.
ఎంతో కష్టం మీద ఫోన్ ఎత్తాడు వంశీ, ఫోన్ లో సుబ్బు"మామా, ఎక్కడున్నావురా? ఇప్పుడే నాకో విషయం తెల్సింది. మీ అమ్మమ్మ చెప్పింది. నువ్వు మాత్రం ఆ ముసలివాడి మాటలు విని అటు వెళ్ళద్దు రా. వాళ్ళు నిన్ను చంపేస్తారు. హలో హలో". ఫోన్ ఆఫ్ ఐంది. బావి పైనుంచి లీలగా మాటలు విన్పించాయి. "చచ్చాడా?" "ఆ చచ్చినట్టే. వీళ్ళ నాన్నకి పట్టిన గతే వీడికీ పట్టింది" అంటూ వికృతంగా అరుచుకుంటూ వెళ్ళిపోయాయి ఆ ఆత్మలన్నీ. అంతా నిశ్శబ్దం. ఆ మాట్లాడుకున్న వాళ్ళంతా ఆ రోజు తనకి కనిపించిన వాళ్ళే. తను ఎందుకు ఇలా చావాల్సి వచ్చింది? తన తండ్రికి ఉన్న సంబంధం ఏంటి? ఇలా ఆలోచిస్తుండగానే వంశీ ప్రాణం పోయింది.

(ఇంకా ఉంది)
హైదరాబాదు లో ఐటి కంపెనీ లో పని చేస్తున్నవంశీ కి పాత మితృడి పెళ్లి కోసం బొబ్బిలి వెళ్ళాల్సి వచ్చింది.
పెళ్లి లో క్లాస్మేట్స్ చాలా మంది కనిపించారు మృదుల కూడా. మృదుల మంచి స్నేహితురాలు, అమెరికా లో ఉంటుంది. ఇక్కడకి వచ్చి సెటిల్ అవ్వాలని అనుకుంటున్నారు. బొబ్బిలి దగ్గర లో గంగాడ అనే ఊరి అవతల ఏదో గేటెడ్ కమ్యూనిటీ ఉంది చూద్దాం పద అంది. అలాగే పెళ్లి అయ్యాక మధ్యాన్నం బయల్దేరారు కార్ లో.  బొబ్బిలి దాటి పల్లెటూర్ల మధ్య నుంచి ప్రయాణం సాగింది. గంగాడ దాటాక మట్టి రోడ్డు.
“ఎలా వెళ్ళాలో తెలుసా” అని అడిగాడు.
“అదే చూస్తున్నా ”  అంటూ google మాప్స్ లోకి చూస్తుంది మృదుల. “ఈ రోడ్డునే పద” అంది.
తన ప్రమేయం లేకుండా తీసుకున్న ఆ మలుపు తన జీవితాన్ని మలుపు తిప్పబోతుందని తెలీదు వంశీ కి.
అప్పటికే సూర్యుడు సెలవు తీసుకోవడానికి సిద్ధంగా ఉన్నాడు. దూరంగా ఓ ఊరు కనిపించింది.
“అదేంటి మళ్ళీ ఏదో ఊరు వచ్చింది? అసలు సరిగ్గా చూసావా?” విసుగ్గా అన్నాడు వంశీ.
“ఇక్కడే అన్నారు,కానీ ఈ ఊరేంటో ” అంటూ ఆగిపోయింది.
చిన్నగా ఊరు దగ్గర కాసాగింది. దగ్గరయ్యే కొద్దీ కొన్ని విషయాలు వంశీ నీ విస్తుపోయేలాచేసాయి. సాయంకాలం అయేసరికి గూటికి చేరే పిట్టల సవ్వడి ఎక్కడ వినపడలేదు, ఎక్కడో అరిచే గుడ్లగూబ శబ్దాలు తప్ప.
ఊరు దగ్గర కి వచ్చేసింది. అన్ని చిన్న ఇల్లు,ఎప్పటివో రాజుల కాలం నాటి కట్టడాల్లా ఉన్నాయి. ఊరి మధ్యలో ఒక ఒంటి స్తంభం లాంటి మేడ. ప్రతి అంతస్తు పైకప్పు చుట్టూ గంటలు కట్టి,చుట్టూ దీపాలు వెలిగించి ఉన్నాయి.
ఎక్కడో దూరంగా పాడుబడిపోయిన గుడి గాలిగోపురం కళాకాంతులు కోల్పోయి ఉంది.
ఇంతలో గంటల శబ్ధం వినపడి రోడ్డు వైపు చూసాడు వంశీ. రోడ్డు నిండా ఎద్దుల బళ్ళు వస్తూ కనిపించాయి. ఆ ఎద్దుల్లో జంతువులలో ఉండే స్వచ్చత ఏ కోశానా కనపడ్డం లేదు, ఒక రకమైన క్రూరత్వం తొణికిసలాడుతుంది. ఆ బండ్లను ఎవరూ నడపడం లేదు.అన్నీ బండ్లకీ కలిపి ఒకడే ఉన్నాడు, వాడు కూడా దున్నపోతు లా ఉన్నాడు.వాడి కళ్ళు నిప్పులు కక్కుతున్నాయి. ఎద్దులు కారు మీదకి వస్తుంటే అదిలించి “ఏం కావాలి” అన్నటు కళ్ళు ఎగరేసాడు. కారు పక్కన ఆపి దిగి ,
“గేటెడ్  కమ్యూనిటీ” అని నసిగాడు వంశీ దాని పేరు కూడా మర్చిపోయి. “ఆ” అన్ని గట్టిగా హూంకరించాడు. ఈ సారి ఆ మాట కూడా బయటకి రాలేదు. “వెనక్కెళ్ళిపో, లేకపోతే చచ్చిపోతావ్” అని బెదిరించి వెనక్కి చూస్తూ వెళ్ళిపోయాడు .
ఆ ఎద్దులు రేపిన దుమ్ము తెర వెనక ఏదో కోలాహలం వినిపించింది. “హమ్మయ్య ఎవరో మనుషులు ఉన్నారు” అనుకుంటూ ముందుకు కదిలాడు.  కొంత దూరం వెళ్ళగానే ఓ పది మంది మృగాల్లాంటి మనుషులు పక్కన నిలుచుని ఉండగా ఓ వృద్ధుడు మోకాళ్లమీద నిలబడి ఉన్న నలుగురి వైపు క్రూరంగా చూస్తూ ఉన్నాడు. ఓ మూలన పూర్తిగా జీర్ణమై పోయిన బట్టల్లో ఓ మనిషి వైపు తిరిగిన ఆ వృద్ధుడు “ఏరా, ఇంకా ఆశ చావలేదా? వీళ్ళు వచ్చి ఆ సంపదని గుడికి చేరుస్తారనుకుంటున్నావా? అందరికీ పట్టిన గతే వీళ్ళకీ” అని మాట ముగించే లోగా, ఆ పది మంది గొడ్డళ్ళు,కత్తులతో ఆ నలుగురినీ నరకడం మొదలు పెట్టారు. అక్కడ నుంచి పారిపోవాలని అనిపిస్తున్నా అడుగు కదలడం లేదు వంశీ కి. స్థాణువు లా నిలబడిపోయాడు. ఆ చింకి బట్టల వాడు తనలో తాను కుమిలిపోతున్నాడు. జీర్ణావస్థ లో ఉన్న ఒక పుస్తకం ఆ ఒంటి స్థంభం మేడలోకి చేర్చబడింది.ఇంత జరిగినా ఆ ఊరిలో ఎలాంటి అలికిడి లేదు. తనని గమనించే లోగా అక్కడ నుంచి వచ్చేయాలని వంశీ ప్రయత్నం. ఇంతలో ఆ మూలన ఉన్న మనిషి తనని పట్టి పట్టి చూస్తున్నట్టు అనిపించింది. నిజమే, తన దగ్గరకి వచ్చి చూస్తున్నట్టుంది. ఆ కళ్ళలో దైన్యం, ఆవేదన, అభ్యర్ధన ఉన్నాయి.వళ్ళంతా నీరసం కమ్మి నిలబడిన చోటే పడిపోయేలా ఉంది పరిస్థితి. ఇంకాసేపు ఉంటే వాళ్ళకి పట్టిన గతే తనకీ పడుతుందని కారు దగ్గరకి బయల్దేరాడు. అక్కడ ఉన్న వాళ్ళ వేషధారణ వింతగా ఉండటం తన దృష్టి నుంచి దాటిపోలేదు.
కారు దగ్గరకి వెళ్ళే సరికి మృదుల కనిపించలేదు. పై ప్రాణం పైనే పోయింది. మృదులని పిలవడానికి గొంతు,ధైర్యం రెండు రాలేదు. “ఏంటి,ఆలోచిస్తున్నావ్” అన్న మాటకి ఎగిరిపడి వెనక్కి తిరిగాడు. తన వెనకే మృదుల  ఆయాసపడుతూ నిలబడి ఉంది. “ఏంటీ,ఒక్క మనిషి లేడు ” అన్న మాట మృదుల నోటి వెంట రాకుండానే లాగి కార్లో వేసి స్టార్ట్ చేయబోయాడు. కారు స్టార్ట్ అవడం లేదు. అప్పటికే చీకాట్లు ముసురుతున్నాయి. ఆకాశం లో నక్షత్రాలు మిణుకు మిణుకు మంటూ ప్రత్యక్షమౌతున్నాయి. చుట్టు పక్కల ఏ శబ్దమూ లేదు, గుస గుస లతో నిండిన గాలి సవ్వడి తప్ప. వంశీ కి పిచ్చెక్కి పోతుంది. “వంశీ ఏమైంది?” అంటున్న మృదుల వంక పిచ్చి చూపులు చూస్తున్నాడు వంశీ. నోట్లోంచి మాటలు రావడం లేదు. కారు స్టార్ట్ ఐంది. వేగంగా రివర్స్ చేసి ఆ గతుకుల్లో పరిగెత్తించ సాగాడు. కారులో ఎగిరిపడుతూ మృదుల గట్టిగా అరవసాగింది “ప్లీజ్ వంశీ చిన్నగా పోనీ భయంగా ఉంది” అంటూ. ఇవేం పట్టించుకునే స్థితిలో లేడు వంశీ. అరగంట ఎటు పోతున్నాడో,ఎలా పోతున్నాడో తెలీకుండా వెళ్ళాక స్థిమిత పడ్డాడు. కారు వేగం తగ్గింది. అప్పటి వరకు మౌనంగా ఉన్న మృదుల “ఇప్పుడైనా చెబుతావా,ఏమైందో” అంది. మృదులకి ఆ భయంకరమైన విషయం చెప్పడం ఇష్టం లేకపోయింది.
“అసలు కారులో లేకుండా ఎక్కడకి వెళ్ళావ్?” అని అడిగాడు.
“నీతోనే వచ్చా కదా?” అంది.
“నాతో వచ్చావా?” అంటూ ఆశ్చర్యపోవడం వంశీ వంతు ఐంది.
“ఆ, ఏం ఊరది. ఒక్క మనిషి కూడా లేడు?” అంది.
“నీకేం కనపడలేదా?” వంశీ ఇంకా షాక్ లోనే ఉన్నాడు.
“లేదు” అని తన సమాధానం.
సడన్ బ్రేక్ తో కార్ ఆగింది.
“ఏమైంది వంశీ?” అంది మృదుల.
ఎదురుగ్గా ఉన్న గుట్ట మీద కూర్చుని తనవైపే చూస్తున్న మాసిన బట్టల వాడు....
(ఇంకా ఉంది...)

ముందు భాగాలు
1.http://aakaasavaani.blogspot.in/2013/09/blog-post_6126.html 2.http://aakaasavaani.blogspot.in/2013/09/blog-post_30.html 3.http://aakaasavaani.blogspot.in/2014/01/blog-post_15.html
http://aakaasavaani.blogspot.in/2014/06/blog-post.html
http://aakaasavaani.blogspot.in/2014/11/2.html









కాలం సాగిపోతూ ఉంది. ఇలా కూరగాయలుపండించడానికి ఉత్సాహం చూపించే రైతులు ఎక్కువయ్యారు. దీనికి  పరిష్కారం చూపించాలి.
ఈ విషయం గురించి నాన్నతో మాట్లాడాడు వంశీ. తన ఆలోచనని,  అందులో కష్టనష్టాలని వివరించాడు. పెట్టుబడి సమస్య ఐంది. ఇది రైతులకి చెప్తే నిరుత్సాహపడతారు. స్నేహితులు షాప్స్ అద్దెకు తీసుకొని డిస్ట్రిబ్యూట్ చేసి అమ్మెంత వరకు పర్లేదు కానీ వ్యవసాయానికి పెట్టుబడి అంటే ఆలోచనలో పడ్డారు. అదేమీ చిన్న విషయం కాదు. ఈ 3 నెలల వరకు ఇబ్బందేమీ లేదు. ఈ లోగా ఏదైనా చేయాలి.

ముందుగా కొత్తగా చేరే రైతులను లెక్క వేస్తే 10 మంది అయ్యారు. దాదాపు 10 ఎకరాల భూమి. పెట్టుబడి ఎంత కాదన్నా తక్కువలో తక్కువ 5 లక్షలు అవుతుంది. పక్క ఊర్లో ఉన్న గ్రామీణ బ్యాంకు మేనేజర్ తో మాట్లాడాడు వంశీ. తన ప్రయత్నాన్ని, అందుకు అయ్యే ఖర్చుని వివరించాడు. ఆ బ్యాంకు మేనేజర్ కుర్రవాడు, ఈ మధ్యనే మేనేజర్ గా పదోన్నతిపొందాడు. అతను కూడా ఉత్సాహంగా ఉన్నాడు,  మరి అలా అప్పు రైతులకి మాత్రమే  ఇవ్వడానికి కుదురుతుంది.
ఇక్కడ నాన్న సహాయం అవసరం ఐంది వంశీకి. రైతులందరినీ కూర్చోబెట్టి వివరంగా చెప్పాడు శ్రీనివాసరావు. రిలయన్స్ తీసుకున్న నిర్ణయం గురించి వివరించాడు,కొత్తగా చేరదాం అనుకున్న రైతులకు అయోమయంగా ఉంది. వారందరూ సిద్ధంగా లేరు. ఈ  పని కోసం కొందరు రైతులని ఎంచుకున్నారు.స్నేహితులతో కలసి పెట్టుబడి పెట్టడానికి  వంశీ సిద్ధమయ్యాడు.
ఈ పని చేయడంలో నష్టపోవడం కన్నా నమ్మకాన్ని బ్రతికించడం ముఖ్యం.

వంశీ ఆలోచన ఇలా ఉంది.
ఏదైనా కూరగాయలు కిలో 40రూ అమ్ముతున్న ఈ తరుణంలో, రైతులకి మిగిలేది మాత్రం కిలోకి 10 కన్నా తక్కువే. అలా కాకుండా కిలో 30 రూ లకి అమ్మి, రైతులకి 15 రూ ఇస్తే. మిగిలిన 15 రూలలో గ్రేడింగ్, రవాణా, షాపులకి అద్దె ఇవన్నీ కలిపాడు. అనుకున్నది అనుకున్నట్టు జరిగితే, మంచి ఫలితాలు వస్తాయి.
పంట వేసిన నాటి నుంచి కోతకి వచ్చేది 2-3 నెలల తరువాతే. అంటే దాదాపుగా పని మొదలైన నాటి నుంచి 6 నెలల పాటు ఉంటుంది ఈ పనంతా.
ముందుగా రైతులతో కలసి బ్యాంకు నుంచి లోన్ తీసుకోవడం వంశీ పని అయితే, పట్నంలో షాపులు అద్దెకు తీసుకోవడం,అక్కడ రవాణా,అమ్మడానికి కావాల్సిన మనుషులు ఇత్యాదివి అన్ని అతని స్నేహితులు చూసుకుంటారు.

వంశీ కి మధు సాయపడుతూ ఉంది. ఎంతెంత పెట్టుబడి అవుతుంది , మిగతా జామా ఖర్చులు,వంశీ స్నేహితులతో మాట్లాడటం ఇలా. వంశీ ఇక్కడ ఉద్యోగంలో చేరక మునుపే ఓ సెకండ్ హ్యాండ్ కారు కొన్నాడు.అప్పుడప్పుడు  కుటుంబమంతా కల్సి వారాంతాల్లో దగ్గరలో ఉన్న బంధువుల ఇంటికి, గుడికి వెళ్లి వస్తుండే వాళ్ళు.ఆ ప్రయాణాల్లో వాళ్ళ ఆలోచనలు కూడా పంచుకునే వాళ్ళు. ఇష్టమైన పని కోసం తపన పడ్డం ఎపుడూ కష్టం అనిపించదేమో. ఆ పనే వాళ్ళకి వెసులుబాటు,కాలక్షేపం,కబుర్లు. ఇంటిముందు,వెనక ఉన్న ఖాళీ ప్రదేశంలో పూల మొక్కలు, కూరగాయలు వేసారు. ఇంటి ముందు బాగా పెరిగిన కొబ్బరి చెట్లు పున్నమి వేళల్లో వెన్నల జారవిడిచేవి. రేపటి కోసం ఎదురు చూపు, పని మీద ఇష్టం, ఏదో సాధించాలన్న తపన మనిషిని ఎప్పుడు యవ్వనంగా ఉంచుతాయి.

వంశీ ప్రయత్నం సాగుతూనే ఉంది. దానితో పాటు చాటుగా నవ్వుకునే వాళ్ళు ఎక్కువయ్యారు.

రసాయనాలు లేని వ్యవసాయం చేయాలని సంకల్పించారు అందరూ. ఖర్చు తక్కువ ఉండటం తో రైతులు కూడా అటు వైపే మొగ్గుచూపారు. పని మొదలైంది. కూరగాయలు వెళ్తున్నాయి. రైతులు సంతోషంగా ఉన్నారు. చుట్టు పక్క గ్రామాల్లో ఈ పనికి గుర్తింపు లభించింది. 
తొందరలో ఇలానే బియ్యం, చిరు ధాన్యాలు చేయాలని ఆలోచన చేశారు. 

ఊరి చివర ఉన్న పోలేరమ్మ కి  జాతర చేయాలని అనుకున్నారు ఊరంతా... 
కొత్త ఉత్సాహం, ఆ ఊరు కళ కళ లాడిపోతూ ఉంది.. ఓ రోజు ఇంకో శుభవార్త తొందరలో ఆ ఇంట్లోకి ఇంకో కొత్త మనిషిరాబోతుందని... 
తల్చుకుంటే తన ప్రయాణం సంతోషాన్నిచ్చింది వంశీ కి.. 

ప్రతి పని  లోనూ కష్ట నష్టాలు ఉంటాయి , కానీ మనం చేసే పని మనకి సంతోషాన్నిస్తోందా.. అవును అయితే మనం బాగున్నట్టు, లేదంటే ఓ సారి ఆలోచించాల్సిందే... 







ఎప్పటి నుంచో ఎదురు చూస్తున్నా హళిబేడు, బేలూరు చూడాలని... ఇన్నాళ్ళకి ఆ అవకాశం వచ్చింది. బెంగళూరు చుట్టూరా మంచి రోడ్లు.. పచ్చని అందమైన పల్లెటూర్లు.. ప్రయాణం చాలా బావుంటుంది. చిన్న వాన పడుతూ కొంచెం దూరానికి ఆగిపోతూ, చల్ల గాలి తడుతూ... ఎక్కడ పట్టినా కొబ్బరి తోటలు అనే కన్నా కొబ్బరి అడవి అంటే బావుంటుంది, అల్లుకొని ఉన్నాయి అంతా. ముందు శ్రావణబెళగొళ అనే  ఊరి మధ్యలో కొండ మీద ఉంది బాహుబలి(గోమఠేశ్వరుడు) విగ్రహం. చాలా పెద్దది. అంత ఖచ్చితంగా ఎలా చెక్కారో అర్ధం కాదు. 12 ఏళ్ల కోసారి ఉత్సవాలు జరుగుతాయట. 
అక్కడ నుంచి హాసన్ అనే ఊరి మీదుగా హళేబీడు, అది హోయసాల రాజుల ప్రభావానికి ఓ గుర్తు. అసలలా చెక్క గలిగే వాళ్ళు ఇప్పుడున్నారో లేదో, మనమెందుకీ కళని బ్రతికించుకోలేక పోయాం అనిపిస్తుంది.ప్రతి రాయి అందంగా ఉంది. కానీ వాటి మీద కూడా ప్రేమ పైత్యాన్ని ఒలకబోసిన(I love you  లాంటి రాతలతో) వెధవల్ని చూస్తే మనమే మన సంపదని జాగ్రత్త చూసుకోలేకపోతున్నాం అనిపిస్తుంది. 

చాలా వరకు విరగ్గొట్టిన విగ్రహాలే, అవే అంత అందంగా ఉన్నాయే , బావుండి ఉంటే ఇంకెంత బావుండేవో అనిపిస్తుంది. దాదాపు రామాయణ భారత భాగవతాలు చెక్కారు. హళేబీడు శివుడికి అంకితం ఇస్తే, బేలూరు విష్ణువుకి ఇచ్చారు. రెండు గుడులు చూడ్డానికి కళ్ళు సరిపోవు. కానీ పోషణ లేదు. ఇక్కడే కాదు మైసూర్ దగ్గరలో శ్రీరంగ పట్టణం లో కూడా అదే పరిస్థితి. ఆ గుడికట్టడానికి ఎంత ఆలోచించి ఉండాలి, ఆ చోటుకి ఎంత స్థల పురాణం ఉంది ఉండాలి. ఎంత వైభోగం జరిగి ఉండాలి అనిపిస్తుంది. అసలు ఎటువంటి హడావిడి ఉండదు. బేలూరు చెన్నకేశవుడిని చూడ్డానికి రెండు కళ్ళూ సరిపోవు. హళేబీడు శివుడి లోను, ఇక్కడ చెన్నకేశవుడిలోనూ దైవత్వం తొణికిసలాడుతుంది. ఎంత సేపైనా చూడాలనిపిస్తుంది. కొత్తగా కట్టిన గుడులకి, కొత్త దేవుళ్ళకి పడి కొట్టుకునే జనాలని చూస్తే జాలేస్తుంది. 
బేలూర్ విగ్రహాలు ఎంత అందంగా ఉన్నాయంటే ఇది మన చరిత్ర అని ఎందుకు మనం తెలుసుకోవడం లేదు ? ప్రపంచానికి ఎందుకు చెప్పడం లేదు అనిపిస్తుంది. భారతదేశం అంటే తాజమహల్ ఒక్కటే కాదు, ఇదిగో ఇలా మరుగున పడిన అద్భుతాలు ఎన్నో ఉన్నాయని ఎందుకు చెప్పారా అనిపిస్తుంది. 
ఆ విగ్రహాలు చూడాల్సిందే తప్ప వాటి గొప్పతనం చెప్పడానికి నా స్థాయి సరిపోదు. ఒకటి మాత్రం చెప్పగలను, నేను ఈ మట్టి మీద పుట్టినందుకు గర్వపడుతున్నాను. 


























#halebeedu #belur

మనసు మాటలు 


ఏడ్చినప్పుడు కూడా ఒక్కో సారి బావుంటుంది,మనసు తేలికౌతుంది. ఏడుపు అనేది ఎలా అయినా రావచ్చు,బాధతోనో,సంతోషంతోనో,ఇష్టమైన వాళ్ళు గుర్తోచ్చో,చేసిన తప్పు వలన మనసులను పోగొట్టుకోనో,ఇలా కారణాలు రాసుకుంటూ పోతే ఈ ప్రపంచం లో ఉన్న ప్రతి ఒక్కరికి ఎదురైన అనుభవాన్ని రాయాల్సి ఉంటుంది.
కాని ఏడ్చాక అందరి అనుభవం మాత్రం చెప్పగలను “మనసు తేలికౌతుంది”. తప్పు లేదు ఏడవచ్చు.ఏడుపు ఎప్పుడు గోల కాదు, మనసు మాట్లాడే మాటల్లో అదో మాట. మనసు నవ్వితే, అది మన కళ్ళలో కనిపిస్తుంది. మనసు ఏడిస్తే కన్నీరై కరుగుతుంది. చెప్పా కదా ఏడుపు ఎలా అయినా రావచ్చు అని. ఏడుపు ని ఆపద్దు.
జీవితం బావుంటుంది. అన్నీ ఉన్నపుడే బావుంటుంది. కష్టాలు,బాధలు,కన్నీళ్లు,నవ్వులు,స్నేహితులు,ప్రేమించే వాళ్ళు,ద్వేషించే వాళ్ళు. ఈ ప్రయాణం లో నువ్వు ఎంత మంది నీ సంపాదించుకున్నావ్? ఎంత సంపాదించావ్
అని కాదు అడిగింది. ఎంత మంది నీ, ఎన్ని మనసులుని. ఎంతో సంపాదిస్తే మంది మన దగ్గరకి వచ్చే రోజులివి.అవి పోతే వాళ్ళూ పోతారు. అందుకే మనుషులు,మనసుల్ని సంపాదించుకోవడం బావుంటుంది.
ఒక్కో సమయం లో ఒక్కోరు ముఖ్యం అనిపిస్తారు. వాళ్ళే జీవితం అనిపిస్తుంది.వాళ్ళు లేకుండా జీవితాన్ని ఊహించుకోలేం. అలా అనుకునేది అమ్మ కావచ్చు,నాన్నకావచ్చు, అమ్మాయి/అబ్బాయి కావచ్చు,స్నేహితులు కావచ్చు, పేరు పెట్టలేని బంధం కావచ్చు... కానీ కాలం గడిచే కొద్ది మనం మారుతూ ఉంటాం,మనసు కూడా మారుతుంది,ప్రాముఖ్యతలు మారతాయి. కొంత కాలం గడిచాక,తలుచుకొని నవ్వుకుంటాం,బాధపడతాం,సంతోషపడతాం. అరే ఇలా చేయకుండా ఉండాల్సిందే/అలా అనకుండా ఉండాల్సిందే అనిపిస్తుంది. అలా చేయకూడదని మనమూ అనుకుంటాం,కానీ “ఏవో కారణాల” వాళ్ళ ఆ పని చేయం. దాని వల్ల మనసుకి దగ్గర గా ఉన్న మనసుని,మనుషుల్నిపోగొట్టుకుంటాం. ఆ పరిస్థితిలో అవతల వాళ్ళ మొహం ఎలా ఉన్నా, వాళ్ళు నోరు జారినా, అసలు మన మాట వినడం ఇష్టం లేకపోయినా, మనం చెప్పాలనుకున్న మాట చెప్పి రావచ్చు(మనం ఏమి నోరు జారకుండా ). అది చాలా కష్టం. ఈ కష్టాన్ని దాట లేక బంధాలు తెగిపోతున్నాయి. ఒక్క
చిన్న గట్టు దాటలేక మనసుల్ని పోగొట్టుకుంటున్నాం.ఇద్దరి లో ఎవరో ఒకరు భరించి మనసులోని మాట చెప్పగలిగితే అవతలి మనసు అప్పుడు కాకున్నా కొన్నాళ్ళకి అర్ధం చేసుకుంటుంది. అలా చేయలేకపోతే, భవిష్యత్తులో వచ్చే ఏడుపు బాధతో ఉంటుంది. ఆ మాట చెప్పగలిగితే మనుషులు దగ్గరగా లేకున్నా కన్నీళ్లు మనం ఏం తప్పు చేయలేదన్న సంతోషం తో వస్తాయి...ఇలా ఏడ్చేపుడు, కన్నీళ్ళు మనసుని తేలిక చేసేప్పుడు అనిపిస్తుంది ఏడుపు తప్పు కాదు అని. ఏడవడానికి ఆడో మగో అక్ఖర్లేదు, స్పందించే మనసుంటే చాలు. ఏడుపు ఆపుకొని/ఆపి మనసుని మాట్లాడకుండా చేయకండి...


మేము హైదరాబాద్ నుంచి బెంగుళూరు కి మారిపోతున్నాం.నేను ఇంటర్నెట్  తీసేయించి, గ్యాస్ ట్రాన్స్ఫర్ చేయించే పనుల్లో హడావిడిగా ఉన్నాను. క్షణం తీరిక లేదు. ఇల్లంతా ఖాళీగా ఉంది. సామాన్లన్నీ సర్ది పంపించేసా. చిన్న చిన్న మాటలు కూడా పెద్దగా వినపడుతున్నాయి. ఏంటో ఖాళీ చేస్తున్నాం అంటే అక్కడ క్షణం  ఉండ బుద్ధి కాదు. ఇప్పుడు ఉన్న ఇల్లు కడిగించడానికి పనమ్మాయిని పిలవమని మా ఆవిడకి చెప్పాను.సరే అంటూ "కళమ్మ చచ్చిపొయిందట" అంది. అంత నీరసం లోను నన్ను ఆ మాట ఉలిక్కిపడేలా చేసింది. "చచ్చిపోవడం ఏంటి?" అన్నాను. " అవును, చచ్చిపోయిందట" తన సమాధానం. 
"ఏమైందంట?" అన్నాను. "వాళ్ళాయన చంపేసాడట" అంది.. మనసు వికలమై పోయింది. 
కొంచెం సేపు మౌనంగా ఉండిపోయాను. 
కళమ్మ మా ఇంటి దగ్గరలో ఉన్న గుడిలో పని చేస్తూ ఉండేది. వాళ్ళ ఆయన్ని అక్కడ పనికి కుదిర్చింది, అది కూడా పేరుకే. ఆ పని కూడా తనే చేసేది. వాళ్ళకి ఒక 10 వ తరగతి చదివే పిల్లాడు. మాకు బాబు పుట్టాక వాడికి స్నానం చేయించడం కోసం,ఇంటి పని కోసం ఆమెని ఏడాది కింద రమ్మన్నాం. మనిషి నలుపు, కాలికి పట్టాలు, ముక్కు పుడక,మొహాన  రూపాయి బిళ్ళంత బొట్టు, కళ్ళలో నీళ్ళు దాచేసి పని చేసుకుంటూ పోతుండేది. చాలా కష్టపడేది. ఒకటే పరుగు. ఎపుడైనా రాకపోతే, "ఏమైందని" అడిగితే , "రాత్రి వాళ్ళాయన తాగొచ్చి కొట్టాడంట" అని సమాధానం. "తిన్నావా" అని అడిగితే లేదు అని చెప్పడానికి నామోషి పడేది. కనుక్కుని తిండి పెట్టేది మా ఆవిడ
 . 

కష్టం తనది, అయినా సరే మొగుడు ఐన పాపానికి తిండి పెడుతూ మరి కొట్టించుకోవాలా అనిపించేది నాకు. మరి వాళ్ళ ఇంట్లో వాళ్ళెవరూ లేరా అడగడానికి. అన్నీ  అయ్యాయంట, పంచాయితీ పెట్టారంట. అప్పుడు బానే ఉంటా అంటాడట, మళ్ళీ మాములే. మరి 10 వ తరగతి చదువుతున్న కొడుకు ఉన్నాడు కదా, వాడేం మాట్లాడడా అంటే, వాడికి భయం అంట. అడ్డం వస్తే వాడిని కూడా తంతాడట. ఒక నిట్టూర్పు. 
కొన్ని నెలలు పని చేసాక, ఓ వారం రాలేదు. ఓ రోజు ఉదయాన్నే వచ్చి పని చేసుకు పోతూఉంది. రాగానే బాబుకి స్నానం చేయించేది, వాడితో ఏదోటి మాట్లాడుతూ ఉండేది. మౌనంగా ఉంది. పనయ్యాక "అమ్మా నేను ఇంకా రావడం లేదు , మీకు ఇష్టమైతే వేరే అమ్మాయిని తీసుకువస్తాను" అని చెప్పింది. "ఏమైంది కళమ్మ" అంటే చేతి నిండా వాతలు చూపించింది. కళ్ళలోంచి నీళ్ళు దూకకుండా ఆపడానికి శతవిధాలా ప్రయత్నిస్తుంది. "ఇక్కడ ఉండద్దు అంటున్నాడమ్మా,పిల్లోడిని కొట్టి ఊరికి తీసుకోపోయాడు, ఇక నాకు పోక తప్పదు" అని అంది. ఆ నెల జీతం,కొన్ని చీరలు తీసుకువచ్చి ఇచ్చింది మా ఆవిడ. తన మొఖం లో సంతోషం. ఇంకొంచెం ఇవ్వాల్సిందే అనిపించింది. 
మరుసటి రోజు కొత్త పనమ్మాయిని తెచ్చి ఇల్లు చూపించి వెళ్ళిపోయింది. కొన్ని నెలల తరువాత అనుకుంటా, మా ఆవిడా అంది "కళమ్మ  మళ్ళీ వచ్చిందంట, ఇక్కడే పని చేసుకుంటూ ఉందంట. వాళ్ళ ఆయన  మాత్రం రాలేదంట" అని. 
తను ఎలా చనిపోయింది అంటే, మొగుడు వచ్చి మారిపోయాను అని నమ్మించి, ఇంటికి తీసుకు వెళ్లి మందు పెట్టాడంట. కోపం, కసి చెత్త నా@)@)(@) , ఏం పోయే కాలం వాడికి. 
ఇక్కడ బలం,బలహీనత గురించి మాట్లాడను, ఒక బాధ్యత తీసుకున్న వాళ్ళు ఆ బాధ్యత ని అలా నెరవేరుస్తూ ఏదో ఓ రోజు కనపడకుండా వెళ్ళిపోతారు.అప్పటి దాకా తనని గుర్తించని వాళ్ళు,తను మిగిల్చిన శూన్యం లో పడి పోతారు. ఆ లేమి ఏదో ఓ చీకటి రాత్రి తన మీద ఆధారపడిన ప్రతి ఒక్కరిని ప్రశ్నిస్తుంది. 

ఎవరికైనా ఏదైనా సాయం చేయాలనిపిస్తే ఎటువంటి ఆలోచన లేకుండా చేసేయాలి. మనతో,మనలో ఉన్న చాలా మంది నవ్వుతూ వాళ్ళ పని వాళ్ళు చేసుకుంటూ పోతూఉంటారు. ఆ నవ్వే కళ్ళ వెనకున్న కష్టం మనకి తెలీకపోవచ్చు కానీ, మనం నవ్వుతూ పలకరించవచ్చు.. ఈ పని నువ్వు మాత్రమే బాగా చేయగలవని ఒక చిన్న మాట అనవచ్చు. అంతే... 


Image courtesy: NaheemRustum
మనం అందరం దాదాపు రైతు కుటుంబాల నుంచి వచ్చిన వాళ్ళమే... చిన్నప్పుడు ఆ పొలాల్లో పడి పని చేసిన వాళ్ళమే.. మనకి అప్పుడు ఏమి తెలీదు, పని కొంచెం కష్టం అనిపించేది అంతే. ప్రతి సీజన్ లో పచ్చగా ఉండి పొలాలన్నీ ఏదో ఒక పంట తో ఓ కళ కళ లాడుతూ ఉండేవి. ఇంటి దగ్గర కూరగాయలు కొనడం కూడా తక్కువే. ఇంటి పెరట్లో అల్లుకున్న దొండ పాదులు,సొర పాదులు,కాకర పాదులు , పొట్ల పాదులు, ఆకు కూరలు. పొలాన్నున్చి తెచ్చుకునే పచ్చి మిరపకాయలు,టమాటో లు, గోంగూర. మన చేలో పండే కంది పప్పు , మినప్పప్పు,వేరు సెనగ. ఇవన్నీ మనం చూశాం.కానీ మన ముందు తరాన్నుంచి ఆ అనుభవాన్ని మాత్రం అందుకోలేక పోయాం.
మనకి నెల జీతం వస్తుంది కాబట్టి కొంచెం రేట్లు పెరిగినా కొనుక్కో గలుగుతున్నాం. కానీ పల్లెటూర్లలో ఈ వ్యవసాయాన్ని బతికించడానికి మన ముందు తరం ఇంకా పోరాడుతూ ఉంది. ఎవరికైనా ఒక వయసు వచ్చాక విశ్రాంతి అవసరం. మన తాతల నుంచి తండ్రులు అందిపుచ్చుకున్నారు. కాని వారి నుంచి అంది పుచ్చుకునే వారు లేకపోయారు. వయసు 60 వచ్చినా వాళ్ళే పొలం పని చేయాల్సిన పరిస్థితి. ఒక్క ముక్కలో చెప్పాలంటే వ్యవసాయం చచ్చిపోతుంది. కారణాలు చాలానే ఉన్నాయి.
1.ఆదాయం లేకపోవడం .
2.నష్టం వస్తే ఆదుకునే వాళ్ళు లేకపోవడం(5౦౦౦౦ పెట్టి కొన్న బైక్ ఇన్సురన్సు ఉంది కానీ ప్రజల కడుపు నింపే పంట కి లేదు)
3.ప్రకృతి లో మార్పులు.
4.కూలి ఖర్చులు పెరగడం , కూలి వాళ్ళు దొరక్కపోవడం.
5.పంట చేతికి వచ్చాక ప్రభుత్వం నుంచి ఖచ్చితమైన కొనుగోళ్ళు లేకపోవడం. అప్పుడు తీర్చాల్సిన అప్పులు కోసం ఎంతో కొంత కి అమ్మి వాటికీ కట్టి ఖాళీగా ఉండటం. మళ్ళీ పంట కోసం అప్పు చేయడం. ఎందుకంటే వాళ్ళకి ఆ పని తప్ప ఇంకోటి రాదు. వెనక చేయి వేసి ఆసరా ఇచ్చే బిడ్డలు లేరు. ఇంత కష్టం చూసాక ఎ రైతు తన పిల్లల్ని వ్యవసాయం చేయమని చెప్పడు.
మనలో చాలా మందికి ఇవన్నీ తెలుసు. కాని మన జీవితపు పరుగులో పడి ఒక నిట్టూర్పు మాత్రం ఇవ్వగలుగుతున్నాం.
మనకి తెల్సు ఎంత మంది రైతులు బలవంతగా బతుకు ముగిస్తున్నారో. పరువు కోసం బ్రతకలేక ప్రాణాలు తీసుకునే ఒక రైతు విలువ పేపర్లో ఒక మూల  ఉండచ్చేమో కానీ ఆ నష్టం ఆ కుటుంబానికి ఎవరు తీర్చలేరు. వ్యవసాయం చేయడం అంటే పచ్చని పంట పొలాల్లో భుజం మీద కర్ర వేసుకొని ముందు వెళ్ళే ఎద్దుల వెంట కూని రాగాలు తీస్తూ నడవడం కాదు. ఎర్రటి ఎండలో శరీరం సహకరించించక పోయినా ఆ రోజు వెయ్యాల్సిన ఎరువు వెయ్యకపోతే మొక్కలు చచ్చిపోతాయని పాకులాడటం. ఇది పిల్లల కోసం తండ్రి పదే బాధ.
ఇదంతా ఎందుకు అంటే, నాదొక చిన్న ఆలోచన నచ్చితే ప్రయత్నిచండి.
మనం అందరం బియ్యాన్ని 25KG లు 1800 పెట్టి కొంటున్నాం. సగటున ముగ్గురు ఉన్న కుటుంబానికి ఏడాదికి 13 నుంచి 15 వరకు బియ్యం బస్తాలు అవసరం అవుతాయి. కూరగాయలకి,పప్పు ధాన్యాలకి అంతా కలిపి 20,000 దాక ఖర్చు అవుతుంది. అంటే బియ్యం తో కలిపి మొత్తం 40000  దాకా ఖర్చు అవుతుంది. మనలా కార్పొరేట్ ఉద్యోగాలు చేసే వాళ్ళు ఒక కంపెనీ లో 50 మంది కలిసి దగ్గరలో ఉన్న ఒక పల్లెటూరి కి వెళ్ళి అక్కడ ఉన్న రైతులకి పెట్టుబడి పెట్టి ఆ పంటని మనమే కొనుక్కుంటే కొన్ని కుటుంబాలని బ్రతికించిన వాళ్ళం అవుతాం... అప్పుడప్పుడు వెళ్తుంటే  మన పిల్లల కి కూడా ప్రకృతి తో పరిచయం అవుతుంది. వాళ్ళలో కూడా సాటి మనిషికి గౌరవంగా సాయం చేయచ్చు అన్న ఆలోచన వస్తుంది. వారంతం లో షాపింగ్ మాల్ కి వెళ్ళడం కన్నా పచ్చని పొలాల్లో తిరగడం మనసుకి,మనషికి రెంటికి మంచిదే....

ఇది నా ఆలోచన మాత్రమే నచ్చితే పంచుకోండి.... అందరికి షేర్ చేయండి, ఎవరో ఒకరు ఇంకో మంచి ఆలోచన వచ్చినా సంతోషమే ...

ఇప్పటికి మూడు నెలలు దాటింది మా వాడు పుట్టి. 7 వ నెల నిండటానికి ఇంకో రెండు రోజులు ఉందనగా ఎ హడావిడి లేకుండా గమ్మున పుట్టేసాడు. 
మాకు తెలియంది ఏంటంటే, నొప్పులు ఎలా వస్తాయో తెలీకపోవడం. అవి కూడా మాములు నొప్పులని గమ్మున ఉండటం. ఎంత జాగ్రత్త పడ్డా కూడా నొప్పులు ఆపడానికి ఆస్కారం లేకుండా పుట్టేసాడు. సంతోషం ఏంటంటే మామూలు కాన్పు . 
డాక్టర్ అడిగింది, మీరేమైనా ప్లాన్ చేసుకున్నారా హాస్పిటల్ అని. అప్పటికి ఎ రకంగాను సిద్ధంగా లేని నేను "లేదు, మీ ఇష్టం" అనేసాను. దాని కన్నా ముందు మా డాక్టర్ బాగా భయపెట్టేసింది.  ఇంకా చెప్పాలంటే లీస్ట్ కేస్ లో ఎలా ఉంటుందో చెప్పారావిడ.  రాత్రి 10 గంటల ప్రాంతంలో డెలివరీ ఐంది. నాతోడు మా అత్త గారు, మా ఆంటీ ఉన్నారంతే. మా డాక్టరే ఏదో హాస్పిటల్ రెఫెర్ చేసారు. డెలివరీ రూం లోకి తీసుకెళ్ళక ముందు మా ఆవిడ ని బాగా ప్రిపేర్ చేశాను. నార్మల్ డెలివరీ కి ప్రయత్నించమని చెప్పాను. లోపలకి వెళ్ళినప్పటి నుంచి అంత గోల లో కూడా నా గుండె శబ్దం నాకే వినిపిస్తుంది. అక్కడ చాలా మంది పిల్లలు ఉన్నారు, ఆ ఏడుపులో ఏ ఏడుపు మా వాడిదో తెలియడం లేదు. కొంచెం హడావిడి తరువాత డాక్టర్ వచ్చారు. బాబు అని చెప్పారు. ఏడుపు విన్పించింది. చిన్నగా ఉన్న వాడిని బయటకి తీసుకొచ్చారు బరువు చూడ్డానికి. అదే చూడ్డం. నాకు సంతోషం గా అరవాలనిపించలేదు గుండె నిండా ఉన్న బరువు ఆ అరుపుకి ఆస్కారం ఇవ్వలేదు.. 
ఈ లోగ అమ్బులన్స్ వచ్చింది. ఒక డాక్టర్,ఒక కంపౌన్దర్ వచ్చారు. బాబు ని ఓ టవల్ లో చుట్టి తీసుకు వెళ్తున్నారు. నేను వాడితో వాన్ లో ఎక్కాను. అదే దగ్గరగా చూడటం. చిన్న తల, అంత తలలోను పెద్ద కళ్ళు. బుజ్జి మూతి. వాడి ఏడుపు గురకలా ఉంది. నాకు గొంతు పూడుకుపోయింది. ఆ వాన్ లో ఉన్న ఆక్సిజన్ ట్యూబ్ ని వాడి ముక్కు దగ్గర పెట్టి హడివిడిగా తీసుకెళ్ళి ఇంక్యుబేటర్ రూం లో తీసుకెళ్ళారు. ఈ లోగ 10000 రూ అడ్వాన్సు కింద కట్టమన్నారు. డబ్బు కట్టి, మళ్ళీ మా ఆవిడ దగ్గరకి వచ్చి తనకి సర్ది చెప్పి, మా ఫ్రెండ్ ఒకమ్మాయిని తీసుకొచ్చి తనకి తోడు  ఉంచి మళ్ళీ బాబు దగ్గరకి వెళ్లాను. హాస్పిటల్ రిసెప్షన్ దగ్గర వెయిటింగ్ చైర్ లో చాల మంది పడుకొని నిద్రపోతున్నారు. పడుకోడానికి చోటు లేదు. సెక్యూరిటీ పక్కన ఓ చైర్ వేసుకొని కూర్చున్నా. చుట్టూ చీకటి ఒంటరిని చేసింది. మనసు నిండా ఏవేవో ఆలోచనలు. అసలు ఇది నిజమేనా, భ్రమా ? నాకు నిజంగా బాబు పుట్టడా? ఈ మాట అనుకున్నపుడు సంతోషం. వీడెల ఉన్నాడో, ఎలా ఉంటాడో అనుకున్నప్పుడు బాధ,నీరసం. కాలం గడవటం లేదు. కష్టంగా తెల్లారింది. బాబు పుట్టాడని రాత్రి 11 కి అమ్మకి చెప్తే, ఏదో బస్ పట్టుకొని పొద్దున్న కల్లా వచ్చేసింది. ఉదయాన్నే 10 గంటలకే మా ఆవిడని డిశ్చార్జ్ చేసారు. 

హాస్పిటల్ లో చూస్తే 600 గ్రాములు ఉన్న పిల్లలు కూడా ఉన్నారు. వాళ్ళ తరపు వాళ్ళు నిశ్చంతగా ఉన్నారు. వాళ్ళని చూసాక ధైర్యం చిక్కింది. వారం లో ఇంటికెల్తారని కొందరు లేదు 2 నెలలైనా పట్టచ్చని కొందరు. కాలం  మీద భారం వేసా. మీ బాబు బాగున్నాడు శ్వాస తీసుకుంటున్నాడు. పర్లేదు రికవర్ అవుతాడని ఓ రోజు. లేదు ఆప్నియా ఉంది శ్వాస తీసుకోడం మర్చిపోతున్నాడని ఇంకో రోజు చెప్పి ఒకరోజు సీ పాప్ , ఒక రోజు వెంటిలేషన్ పెట్టారు. దానితో పాటు పసికిర్ల కి ఓ లైట్,ప్రతి రోజు ఓ బాగ్ నిండా మందులు. ఇలా ఓ వారం సాగింది. నాకు ఆ డాక్టర్స్ ఎ రకంగాను భరోసా ఇవ్వలేకపోయారు. ప్రతి రోజు ఏదో ఒక టెస్ట్ పేరు చెప్పి టెస్ట్ చేయించండం, రోజు తిరిగే సరికి డబ్బులు కట్టడం. నాకు ఆశ చచ్చిపోయింది. మా వాడు బరువు తగ్గుతున్నాడు. వంటి నిండా సూదులు. అడిగితే పిల్లలకి నొప్పి తెలీదు అంటున్నారు. ఏమో నా జీవితంలో అంత నొప్పి ఎప్పుడు భరించలేదు. 

నా స్నేహితుడు నాగరాజ్ సూచన మేరకు, రెయిన్బో హాస్పిటల్ లో 2nd opinion తీసుకుందామని రిపోర్ట్స్ అడిగితే ఒక రోజు జాగు చేసారు. గట్టిగా అడిగి తీసుకొని రెయిన్బో కి వెళ్లాను. అక్కడ చీఫ్ డాక్టర్ Dr .ఫ్రీతమ్ గారు చూసి అంతా ప్రాసెస్ ప్రకారం జరుగుతుంది కానీ ఎక్కువ ఆశ పెట్టుకోవద్దు అని చెప్పారు. పై ప్రాణం పైనే పోవడం అంటే ఏంటో తెల్సింది. వెంటనే నాగేంద్రగారికి (రెయిన్బో మార్కెటింగ్ హెడ్,నాగరాజ్ పరిచయం చేసారు) అమ్బులన్సు పంపమని చెప్పి హాస్పిటల్ కి వెళ్ళిపోయాను. అక్కడ నుంచి మార్చడానికి మనసు ఒప్పుకోవడం లేదు. ఏమైనా అయితే? 
అక్కడ ఇంక్యుబులటర్ రూం లో ఒక్క నర్స్ మాత్రమే ఉంది. మా వాడు ఉన్నట్టుండి గాలి తీసుకోవడం ఆపేస్తున్నాడు . మళ్లీ ఇంకో న్యూస్, ప్లేట్లేట్ కౌంట్ 30000 కి చేరింది, వెంటనే రక్తం తెచ్చుకోండి అని. పిచ్చి కోపం. ఎవరిమీద చూపించాలి. లేదు నేను హాస్పిటల్ మారుస్తున్నా అని చెప్పా. గంట వరకు ఒక్కడు కూడా రాలేదు.   నా కోపం పెరిగిపోతుంది. ఎప్పటికో ఒక డాక్టర్ వచ్చాడు. వెనకనే రెయిన్బో అమ్బులన్సు వచ్చింది అది కూడా అన్ని సౌకర్యాలతో. అన్ని డీటెయిల్స్ తీసుకున్నారు.తీసుకెళ్ళేపుడు ఎం జరిగినా మేం బాధ్యులం కాదు అన్న నా సంతకం తో సహా. 
మా అమ్మ, నా భార్య ఇద్దరు అమ్బులన్సు లో నేనేమో ఇక్కడ ఫార్మాలిటీస్ అన్ని ముగించి బైక్ మీద. 
నాకు ఆ హాస్పిటల్ లో 1.5 లక్షలు ఖర్చు ఐంది వారానికి గాను. 

రెయిన్బో లో ఆఫీసు తరపున ఇచ్చిన హెల్త్ ఇన్సురన్స్ కవర్ ఐంది. వెళ్ళగానే బాబు ని ఇంటెన్సివ్ కేర్ లోకి నేను ఫార్మాలిటీస్ పూర్తి చేయడానికి వెళ్లాం. లోపల కి వెళ్ళాక కొంచెం ధైర్యం చిక్కింది. అక్కడ అనుభవం ఉన్న నర్స్ లు ఉన్నారు. ఎప్పుడు అందుబాటులో ఉండే డాక్టర్స్. అక్కడకి వెళ్ళినప్పటి నుంచి ఆక్సిజన్ మాములుగానే తీసుకున్నాడు. సి పాప్ మెషిన్ కాని, వెంటిలేషన్ కాని అవసరం లేకుండా పోయింది. కాకుంటే పాత హాస్పిటల్ లో మా పక్కన ఉన్న బాబు కి ఉన్న infection , మా వాడికి వచ్చింది. infection ఉన్న పిల్లలని వేరుగా పెట్టాలి అన్న కనీస జ్ఞానం కూడా లేకుండా పోయింది వాళ్ళకి. ఉదయానికల్లా బ్లడ్ ప్లేట్లేట్ కౌంట్ 50000 దాటింది. వాడు మాములుగా అయ్యాడు. 
వాడికి మొదటి సారి బట్టలు కొన్నాం ఇద్దరం. మొదటి సారి ఎత్తుకున్నాను. లోపల గూడు కట్టుకున్న బాధ,భయం ఆ స్పర్శ కి కరిగిపోయాయి. నేను నిద్ర లేకుండా పరిగెత్తగలనని, అలసట ని దాటి పని చేయగలనని తెల్సింది. Thanks to రమా ఆంటీ,నాగరాజ్ and నాగేంద్ర గారు. 


చాల మంది అన్నారు , అక్కడ బాగా డబ్బులు ఎక్కువండి అని. నిజమే పసి ప్రాణాన్ని కాపాడటం లో ఉన్న కష్టం తెలిస్తే అది అవును అనిపిస్తుంది. 

ఇక్కడ అందరితో పంచుకోవల్సినవి కొన్ని ఉన్నాయి. 
1.గర్భవతులు అనవసరమైన ఆలోచనలు చేయకుండా పుట్టబోయే పిల్లలు బాగుంటారు అన్న ధృక్పదం తోనే ఉండాలి. ఇంటర్నెట్ లు, స్నేహితులు చాలా చెప్తారు. ఆ విషయాన్నంతా రంగరించి దాని గురించి ఆలోచించాల్సిన అవసరం లేదు. డాక్టర్ చెప్పినట్టు చేస్తే చాలు. 
2. మంచి తిండి,నిద్ర, మంచి ఆలోచన మిమ్మల్ని ఆరోగ్యంగా ఉండేలా చేస్తాయి. 
3. 6 వ నెల వచ్చే సరికి  మీ పొట్టలో ఉన్న పిల్లలతో మీరు మాట్లాడచ్చు. పొట్ట మీద చేతులు పెట్టి కబుర్లు చెప్పచ్చు. అప్పుడు కదలికలు తెలియడం మొదలు పెడతాయి. మీరు మీ పిల్లల్ని కదులుతున్నందుకు అభినందించండి(ఇదేదో ఇంగ్లీష్ సినిమా తెలుగు బ్బింగ్ ల ఉంది కానీ నిజం). మీకు ఆ కదలికలు తెలుస్తున్నాయని చెప్పండి. 
4. ప్రతి నెల జాగ్రత్త గ ఉండాలి. మీరు నవ్వుతూ  ఉంటె మీ పిల్లలూ  సంతోషంగా పుడతారు. 
5.ఒళ్ళు వంచి పని చేస్తే ప్రసవం సుఖంగా అవుద్దని పడి పడి పని చేయద్దు. జాగ్రత్తగా ఉండాలి. 
6. 7 వ నెల నుంచి ప్రసవానికి ఆస్కారం ఎక్కువ. ఎ మాత్రం తేడా అనిపించినా వెంటనే  హాస్పిటల్ కి వెళ్ళండి. 

ఇక ప్రిమేచ్చ్యుర్ బేబీ కి ,
మనకి ఎందుకు అవుద్దులే అని కాకుండా వివరాలు తెల్సి పెట్టుకోండి. దగ్గరలో ఉన్న మంచి హాస్పిటల్ వివరాలు తెల్సుకోండి. 
ప్రిమేచ్యుర్ పిల్లలకి ఊపిరి తిత్తులు,కళ్ళు సరిగా పెరిగి ఉండవు. దానికి సంబంధిచిన ఇబ్బందులు రావచ్చు. 
రక్త కణాలు పెరుగుతూ తగ్గుతూ ఉంటాయి. 

జాగ్రత్తగా ఉంటె చాలు. 

హైదరాబాద్ లో ఉంటె నేను రెయిన్బో హాస్పిటల్ ని రెఫెర్ చేస్తాను. 

పచ్చల లక్ష్మీనరేష్ (LakshmiNaresh)


చిన్న చిన్న మాటలే చిలికి చిలికి గాలి వాన అయి మనఃస్పర్ధలు వచ్చి గొడవ పడుతుంటారు భార్యాభర్తలు...
అవును నిజమేనోయ్, అరే నువ్వు చెప్పింది విన్నాక ఇదే బాగుంది, ఈ చీర/షర్ట్ చూసినప్పుడు కన్నా నువ్వు వేసుకున్నాక బాగుంది కదా ఇలా అనుకోవడం వినడం అరుదు....

భార్య అడుగుతుంది, “ఏవండీ(అండీ లు ఉన్నాయా అని అడక్కండి, అనుకుందాం కాసేపు) పొద్దున్నే గుడికి తీసుకెళ్ళరా?”, భర్త రాత్రంతా టీవీ చూస్తూ మేలుకొని “నాకు కుదరదు, ఇంకేపుడైనా వెళ్దాం” అంటాడు. భార్య బయటకి ఏమనకపోయినా రోజు వారీ ఇంటి పనులల్లో మార్పు వస్తుంది. అది కూరలో ఉప్పు కావచ్చు, తన చేతిలోంచి జారిపోయే కిందపడే పళ్ళేల శబ్ధం కావచ్చు.

ఇంకో సారి పండక్కి బట్టలు కొనడానికి పండగ వారం ఉందనగా ,షాపింగ్ కి వెళ్దాం అని మొదలు పెడతారు. అబ్బాయిలు తెమలరు కదా. ఆఫీస్ నుంచి ఆలస్యంగా వచ్చి, ఆలస్యం అవడానికి ఎన్ని కారణాలు చెప్పొచ్చో అన్ని కారణాలు చెప్తారు. ఎప్పుడు ఆఫీస్ కి రాని బాస్ ఆ రోజే వస్తాడు, కొత్త ప్రాజెక్ట్ వస్తుంది,బైక్ పంచర్ హబ్బో అప్పుడు వినాలి బహానాలు అన్నీ. పండగ వచ్చేస్తుంది. అప్పుడు హడావిడిగా వెళ్ళి ఏదో చీర కొనుక్కొని వస్తే అది బావున్నా కూడా నచ్చదు. ఇంకా చూసి ఉంటే ఇంత కన్నా మంచి చీర దొరికి ఉండేదేమో అని ప్రాణం లాగుతూ ఉంటుంది. ఎదురుగా కాళ్ళు సోఫా లో బార్లా చాపుకొని ఊపుకుంటూ వాళ్ళ ఆఫీస్ లో ఫలానా అమ్మాయి కట్టుకొచ్చిన చీర కి ఆ అమ్మాయి వల్ల ఎంత అందం వచ్చిందో వర్ణిస్తూ ఉన్న భర్తని చూస్తే , అప్పుడు ఆ భార్య మనసులో మాటలు బయటకి వినపడితే ఇక ఎ అబ్బాయి ఇంకో సారి అలా చేయడేమో. అలా అడక్క ముందే “అరే పండగ వస్తుంది కదా, పద చీర కొనుక్కుందాం” అని అనమనండి. ఐదు వేలు ఖర్చు పెట్టె ఆడ వాళ్ళు మూడు వేలకే చీర కొంటారు. ముప్పై సార్లు మా ఆయన అడిగి మరీ కొనిచ్చాడు అని చెప్పుకుంటారు. అప్పుడు టీ లు , టిఫిన్ లు అబ్బాయిలు కూర్చున్న దగ్గరకే వస్తాయి విత్ స్మైల్. కానీ అనరు కదా. అబ్బాయిని బతిమాలుకోవాలి, ఓ పది సార్లు గుర్తు చేయాలి. ఎప్పుడైనా కొనిచ్చేదే, ముందే అడిగి మరీ కొనిద్దాం. పోయేదేముంది డ్యూడ్ వంటలు రుచిగా ఉంటాయి,ఇల్లు ప్రశాంతంగా ఉంటుంది.

“అస్సలు ఈ రోజు ఓ అమ్మాయి చేరింది ఆఫీస్ లో, అబ్బబ్బా ఏముంది అనుకున్నావ్.అసలు ఎలా ఇలా మైంటైన్ చేస్తారంటావ్?” అని ఓ పది సార్లు ఇంట్లో తిరుగుతూ గుర్తు తెచ్చుకొని ఆగి మరీ “అబ్బబ్బబ్బా” అని అంటూ ఉంటే ఓ భార్య బాధ వర్ణనాతీతం. దాని కన్నా “ఓ కొత్త అమ్మాయి చీర కట్టుకొచ్చింది, ఆ అమ్మాయి హైట్ కి ఆ చీర సరిపోలేదబ్బా, నీకైతే బావుండేది. అది కూడా లైట్ కనకాంబరం మీద వైట్ బోర్డర్.ఈ సారి వెతుకుదాం నీకు.” అని అంటే, చీర ఎప్పుడు కొంటారు అని అడగడం పక్కన ఉంచి వాళ్ళ మొహం చూడండి. అది అబద్ధం అని తెల్సినా కూడా ఓ నవ్వు దోబూచులాడుతూ ఉంటుంది. మనం అనం కదా. ఇక్కడ ఇంకో అద్భుతమైన విషయం చెప్పాలి. బయట కళ్ళప్పగించి చూసేంత అందం ఉన్న లేదా అందంగా కన్పించేలా ఉన్న ఏ అమ్మాయీ 90 శాతం ఇంట్లో అలా ఉండకపోవచ్చు. ఒక పిచ్చి నైటీ వేసుకొని,జుట్టు ముడేసుకొని,తల గీక్కుంటూ,అప్పుడపుడు ముక్కు గెలుక్కుంటూ ఇంట్లో తిరుగుతూ ఉంటే మాములుగానే ఇంత కన్నా దారుణంగా ఉండే అమ్మాయిలు కూడా మేకప్ వేసుకొని వచ్చి  అబ్బాయిల కళ్ళకి హప్సరస ల్లా కనిపిస్తారు. “ఆ మాకు ఎక్కడ కుదురుద్ది, సింగారించుకొని కూర్చుంటే ఇంట్లో పని అంతా ఎవరు చేస్తారు.” అంటారు చాల మంది అమ్మాయిలు. నిజమే కానీ, ఓ వారం ప్రయత్నించి చూడండి, తరువాత “ఏంటి నైటీ వేసుకున్నావ్, మొన్న ఆ చీర బావుంది కదా” అని అడక్కపోతే.

జీతం మొత్తం ఏం చేస్తున్నాడు? అని లోపల ఉన్నా కూడా అడక్కుండా ఎప్పుడో ఓ సారి భళ్ళున బయటపడి “అసలు ఇంట్లో ఏమౌతుందో మీకు తెల్సా? ఎన్ని ఖర్చులున్నాయో, ఏమేం కావాలో. నకదంతా తెలీదు. నాకు ఓ పది వేలు కావాలి” అని ఓ భార్య అంటే. ఖర్చుల పురాణం విప్పకుండా “అవును నిజమే, నా పనుల్లో పడి నేను మరచిపోతున్నా, నువ్వు ఎంత పడుతున్నావో తెలీదు. ఓ మాట ముందు చెప్పు నేను మనీ ఇస్తాను లేదా ఈ కార్డు నువ్వు వాడుకో ” అని చూడండి(దాని కన్నా ముందు ఇంట్లో అవసరాలు తెల్సుకొని చూసుకోవాలి). ఎంత మార్పు ఉంటుందో. అలా కాకుండా గొడవ పడితే ఒక రోజుని లేదా ఒక వారపు సంతోషాన్ని ఈ చిన్న గొడవ పెద్దదై తినేస్తుంది.

వాళ్ళ  అమ్మానాన్న(అత్తా మామ అనరేమో) వస్తే, మన అమ్మా నాన్న తో ఉండే తీరు కి వాళ్ళ అమ్మ నాన్నతో ఉండే తీరుకి ఉన్న తేడా తగ్గిస్తే ప్రేమలు  పెరుగుతాయి.నా స్నేహితుడి భార్య ప్రతి దసరా కి వాళ్ళ అత్త మామకి ఆడపడుచుకి బట్టలు పెడుతుంది. డబ్బులు వీడివే,ప్రయత్నం ఆమెది. అమ్మాయికి బట్టలంటే అబ్బాయి ఆలోచిస్తాడు కానీ అమ్మ వాళ్ళకి అదీ ఏడాదికి అంటే ఇక మీ ఇష్టం.
కొందరు అంటారు , అమ్మాయి తన జీతాన్ని “నా జీతం” అని ,అబ్బాయి జీతాన్ని “మన జీతం ” అని అంటుందని. పై వాటిలో బాగున్న వాటిని ఏరుకొని చేసి చూస్తూ “మన” అన్న మాట పదే పదే వినిపిస్తుంది, అనిపిస్తుంది.

ఇప్పటికి ఇంతే మళ్ళీ కలుద్దాం. 
గమనిక: ఎవరి మనోభావాలు దెబ్బ తిన్నా నేను బాద్యుడిని కాను, సరదాగా రాసింది మాత్రమే.